ΑΚΚΕΛ: «Η αλήθεια για τις “απαγορευμένες” ελάχιστες τιμές: άλλο ένα κυβερνητικό παραμύθι εις βάρος των παραγωγών»

Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς την ίδια κασέτα: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιτρέπει τις ελάχιστες εγγυημένες τιμές». Το αφήγημα αυτό επαναλαμβάνεται από κυβερνητικά στελέχη κάθε φορά που οι αγρότες ζητούν το αυτονόητο — να πληρώνονται τουλάχιστον το κόστος της δουλειάς τους.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Και το ξέρουν. Η ΕΕ δεν απαγορεύει την προστασία του παραγωγού. Αυτό που απαγορεύει είναι να ορίζει το κράτος διοικητικά την τελική τιμή στο ράφι. Δεν επιτρέπει δηλαδή να πει το κράτος «το γάλα θα πωλείται 1,20€». Από εκεί και πέρα, όμως, αφήνει στα κράτη-μέλη τεράστιο περιθώριο να προστατεύσουν τον παραγωγό μέσα από κανόνες διαφάνειας, κοστολόγησης και ελέγχου της αγοράς.

Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον. Τι κάνει η Ευρώπη και τι δεν κάνει η Ελλάδα. Η ίδια η ΕΕ εφαρμόζει εδώ και δεκαετίες μηχανισμούς που λειτουργούν ως de facto κατώτατες τιμές: δημόσια παρέμβαση, ιδιωτική αποθεματοποίηση, στήριξη αγοράς.  Επιτρέπει επίσης:

• υποχρεωτικά γραπτά συμβόλαια,
• αντικειμενικά κριτήρια τιμολόγησης,
• απαγόρευση πώλησης κάτω του κόστους,
• ανεξάρτητες αρχές ελέγχου με δικαίωμα επιβολής προστίμων.

Αυτά δεν είναι θεωρίες. Είναι εργαλεία που χρησιμοποιούν άλλες χώρες της ΕΕ — και μάλιστα με επιτυχία.

 

Το ισπανικό παράδειγμα που εκθέτει την Αθήνα

Η Ισπανία αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Με τον αναθεωρημένο «Νόμο για την Αλυσίδα Τροφίμων», η Μαδρίτη έκανε αυτό που η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι «απαγορεύεται»:

• Κατέστησε παράνομη κάθε εμπορική συμφωνία που δεν καλύπτει το κόστος παραγωγής.
• Επέβαλε υποχρεωτική κοστολόγηση και πλήρη διαφάνεια στα συμβόλαια.
• Ενίσχυσε την ανεξάρτητη αρχή AICA, η οποία πραγματοποιεί ελέγχους και επιβάλλει πρόστιμα χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις.

Το αποτέλεσμα;  Η Ισπανία θεωρείται πλέον από διεθνείς αναλυτές ως η χώρα με την πιο δίκαιη και ισορροπημένη αγορά αγροτικών προϊόντων στην Ευρώπη.  Και όλα αυτά χωρίς καμία σύγκρουση με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Άρα το επιχείρημα «η ΕΕ δεν επιτρέπει» καταρρέει από μόνο του.

 

Τι κάνει η Ελλάδα;

Αντί να προστατεύσει τον παραγωγό, η ελληνική κυβέρνηση:

• αφήνει τα καρτέλ να καθορίζουν τις τιμές,
• επιτρέπει συμβόλαια που δεν καλύπτουν ούτε το κόστος,
• μετατρέπει τον αγρότη σε φθηνό προμηθευτή μιας αγοράς χωρίς κανόνες,
• και όταν στριμώχνεται, κρύβεται πίσω από τις Βρυξέλλες.

Η αλήθεια είναι απλή: Δεν φταίει η Ευρώπη. Φταίει η πολιτική επιλογή της κυβέρνησης να μην αγγίξει τα συμφέροντα που εκμεταλλεύονται τον αγροτικό κόσμο.

 

Η θέση του ΑΚΚΕΛ

Το ΑΚΚΕΛ δεν ζητάει «χατίρια». Ζητάει δικαιοσύνη.  Ζητάει αυτό που εφαρμόζουν ήδη άλλες ευρωπαϊκές χώρες:

• Υποχρεωτικά συμβόλαια που καλύπτουν το πραγματικό κόστος παραγωγής.
• Ανεξάρτητη αρχή ελέγχου στα πρότυπα της AICA.
• Αυστηρά πρόστιμα σε όσους αγοράζουν κάτω του κόστους.
• Διαφάνεια σε όλη την αλυσίδα τροφίμων.

Η Ελλάδα δεν υστερεί σε νόμους. Υστερεί σε πολιτική βούληση. Όταν η κυβέρνηση λέει «η ΕΕ δεν επιτρέπει», στην πραγματικότητα λέει: «Δεν θέλουμε να συγκρουστούμε με αυτούς που σάς κρατούν στο περιθώριο».

Το ΑΚΚΕΛ θα συνεχίσει να αποκαλύπτει την αλήθεια και να υπερασπίζεται τον Έλληνα παραγωγό με στοιχεία, όχι με προσχήματα.