Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσεις στο παιδί σου για τις σχέσεις;

Πώς να το βοηθήσεις να κατανοήσει τον σεβασμό, τα όρια και τη συναίνεση από νωρίς

Υπάρχουν κουβέντες που γνωρίζουμε πως αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να ανοίξουμε με τα παιδιά μας: για τον έρωτα, τη σωματικότητα, τις δύσκολες δυναμικές στις σχέσεις. Συχνά τις μεταθέτουμε για «μεγαλύτερες ηλικίες». Ωστόσο, οι πιο καθοριστικές συζητήσεις ξεκινούν πολύ πιο νωρίς – τότε που το παιδί αποκοιμιέται με το αγαπημένο του λούτρινο και απογοητεύεται γιατί κάποιος άλλος πήρε πρώτος τη σειρά του στο παιχνίδι.

Οι ειδικοί συμφωνούν πως η προετοιμασία για τις σχέσεις δεν γίνεται απότομα, αλλά σταδιακά. Μικροί σπόροι γνώσης φυτεύονται πριν ακόμα το παιδί τους χρειαστεί. Το σχολείο είναι το πρώτο μεγάλο πεδίο δοκιμής: ένας καινούριος κόσμος γεμάτος κανόνες, φιλίες, διαφωνίες, συνεργασία και όρια. Εκεί οι σχέσεις αποκτούν ουσία και το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει τι σημαίνει να ανήκεις, να διεκδικείς, να πληγώνεσαι και να συμφιλιώνεσαι.

Υπάρχει όμως μια αλήθεια που συχνά μας φέρνει σε αμηχανία: τα παιδιά μαθαίνουν για τις σχέσεις λιγότερο από όσα τους λέμε και περισσότερο από όσα παρατηρούν. Βλέπουν πώς επικοινωνούμε, πώς διαχειριζόμαστε τις συγκρούσεις, πώς φερόμαστε στους γύρω μας και αν σεβόμαστε τα όριά τους. Όλα αυτά αποτελούν το πρώτο, άτυπο «μάθημα» για το τι είναι μια σχέση. Και αυτό που βιώνουν ως φυσιολογικό στο σπίτι, είναι πολύ πιθανό να το αναζητήσουν αργότερα και στις δικές τους σχέσεις.

Η συναίνεση, παρότι συχνά τη συνδέουμε με την εφηβεία ή την ενήλικη ζωή, ξεκινά από πολύ νωρίς. Για ένα μικρό παιδί σημαίνει να μπορεί να πει «δεν μου αρέσει», «σταμάτα» ή «δεν θέλω τώρα». Όταν το «όχι» του γίνεται αποδεκτό, μαθαίνει όχι μόνο να προστατεύει τον εαυτό του, αλλά και να σέβεται τους άλλους. Παράλληλα, καλλιεργεί την ικανότητα να ακούει το ένστικτό του – εκείνη τη μικρή εσωτερική φωνή που λειτουργεί ως οδηγός σε κάθε μελλοντική σχέση.

Δεν απαιτούνται μακροσκελείς ομιλίες. Οι πιο ουσιαστικές κουβέντες γεννιούνται στην καθημερινότητα: όταν ακούμε με προσοχή χωρίς κριτική, όταν βοηθάμε το παιδί να ονομάσει τα συναισθήματά του, όταν του μαθαίνουμε να ζητά συγγνώμη αλλά και να θέτει όρια. Μέσα από αυτές τις απλές στιγμές χτίζονται η αυτοεκτίμηση, η συναισθηματική νοημοσύνη και ο βαθύς σεβασμός προς τον εαυτό και τους άλλους.

Πηγή:vwoman.gr/Επιμέλεια:ΜΚΜ