Η λογόρροια του Αλ Τραμπόνε
Του Μιχάλη Κονιόρδου
Θα ξεκινήσω με μια διευκρίνηση για να μην υπάρξει σύγχυση: Ο τίτλος του άρθρου περιέχει τη λέξη «λογόρροια». Δεν πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Λογοδιάρροια είναι η ακατάσχετη φλυαρία, η πολυλογία.
Λογόρροια είναι η ακατάπαυστη, γρήγορη και συχνά ασύνδετη ροή λόγου, όπου το άτομο μιλάει συνεχώς χωρίς να σκέφτεται αν τα λεγόμενά του είναι κατάλληλα ή αν οι άλλοι έχουν τη δυνατότητα να παρέμβουν. Αποτελεί βασικό σύμπτωμα μανιακών επεισοδίων στη διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη) και συνδέεται με υπερκινητικότητα.
Βασικά Χαρακτηριστικά της Λογόρροιας:
Ταχύτητα και Ένταση: Ο λόγος είναι καταιγιστικός, «πιεστικός» και δύσκολα διακόπτεται.
Περιεχόμενο: Οι σκέψεις τρέχουν (ιδεοφυγή) και το θέμα της συζήτησης αλλάζει συνεχώς.
Συνοδά Συμπτώματα: Συχνά εμφανίζεται μαζί με μειωμένη ανάγκη για ύπνο, υπερδραστηριότητα, ευφορία ή έντονη ευερεθιστότητα.
Πλαίσιο: Συνδέεται με ψυχολογικές ή νευρολογικές καταστάσεις, όπως η μανία, η διπολική διαταραχή, ή η ΔΕΠΥ.
Συνήθως δεν αποτελεί απλώς «πολυλογία», αλλά μια κατάσταση που δείχνει πίεση λόγου και ψυχική υπερδιέγερση.
Έχοντας δώσει τις διευκρινήσεις που κρίθηκαν αναγκαίες, νομίζω πως μπορούμε να προχωρήσουμε στο κυρίως θέμα.
Ζούμε σε μια εποχή που κυριαρχείται από διάφορα πρωτόγνωρα γεγονότα, τα οποία έχουν ανατρέψει το μακράς διαρκείας «status quo» που εδραιώθηκε μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τόσο πολύ το έχουν ανατρέψει αυτό το «status quo», το καημένο, που έχει ξεθωριάσει πια η εικόνα που είχαμε για το τότε, μια ομίχλη σαν παραβάν της μνήμης και της αίσθησης να έχει καλύψει αυτό που είχαμε καλομάθει επί δεκαετίες να ονομάζουμε «τάξη πραγμάτων» ή «καθεστηκυία τάξη πραγμάτων» με μια Αμερική που με όσα μειονεκτήματα κι αν κουβαλούσε η Δημοκρατία της, απεικόνιζε ως ηγέτιδα δύναμη την «δυτική οπτική» του κόσμου τούτου.
Μια «δυτική οπτική» που διάβαζε την Ιστορία «grosso modo» με ίδιο τρόπο ανεξάρτητα από την γεωγραφική θέση του κάθε δυτικού αναγνώστη και εννοούσε το περιεχόμενο της Ελευθερίας με την ίδια σε -αδρές γραμμές- πεποίθηση για την αξία της.
Όμως εδώ και ένα χρόνο εκείνο το «status quo» έχει γίνει πλέον «status quo ante» δηλαδή «η κατάσταση που υπήρχε πριν» έχοντας αποκτήσει ονοματεπώνυμο: «status quo ante Donald Trump».
Στα τέλη του Γενάρη του 2026 συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που ανέλαβε για δεύτερη φορά τα ηνία της διακυβέρνησης των ΗΠΑ.
Όπως ήταν φυσικό εφημερίδες, έντυπα, αναλυτές, δημοσιογράφοι έκαναν έναν πρώτο απολογισμό για τα πεπραγμένα της πρώτης χρονιάς. Οι περισσότερες προσεγγίσεις έμοιαζαν περισσότερο με απόπειρα ψυχογραφήματος ενός απρόβλεπτου ανθρώπου, ασταθούς συναισθηματικά, επηρμένου, γεμάτου εμμονές, που περιστοιχίζεται από μία δουλική κουστωδία κολάκων η οποία αναλαμβάνει για λογαριασμό του διαταραγμένου ψυχικά ηγέτη να διαμορφώσει ένα σκηνικό βγαλμένο από τα γραπτά του Όργουελ, όπου κυριαρχούν νέοι κανόνες στις διεθνείς σχέσεις, οι οποίοι εκπορεύονται από ένα ετσιθελικό εύρημα:
Η έννοια της εφαρμογής του Δικαίου έχει παραχωρήσει την θέση της στην εφαρμογή της έννοιας του Ισχυρού ως τρόπου επίλυσης των διεθνών διαφορών.
Στο δυστοπικό μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ «1984», ο κόσμος χωρίζεται σε τρεις σφαίρες επιρροής: την Ωκεανία, την Ευρασία και την Ανατολασία, όλες σε διαρκή πόλεμο. Μερικές φορές δύο από τα κράτη σχηματίζουν συμμαχία εναντίον του τρίτου. Μερικές φορές αλλάζουν απότομα στρατόπεδο. Δεν δίνονται επεξηγήσεις σε όσους ρωτούν. Αντ’ αυτού, το Κόμμα λέει στους προλετάριους: «Πάντα ήμασταν σε πόλεμο με την Ανατολασία». Οι εφημερίδες και τα βιβλία ιστορίας ξαναγράφονται γρήγορα για να κάνουν το μυθοπλαστικό να φαίνεται αληθινό.
Ο κόσμος του Όργουελ είναι μυθοπλασία, αλλά κάποιοι θέλουν να γίνει πραγματικότητα…. :
Έτσι η ελευθερία μπαίνει σε αναστολή, εξοβελίζεται η κοινωνική αλληλεγγύη, αναδεικνύεται ο ανταγωνισμός σε κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνικής ζωής. Ο ανταγωνισμός τείνει να υποτάξει όλες τις άλλες συνιστώσες της ανθρώπινης ύπαρξης, να υποδουλώσει τους θεσμούς, τη σκέψη, την τεχνολογία, τα ήθη, ακόμη και τα συναισθήματα και τις επιθυμίες.
Δίπλα στους δημοσιογράφους που προσπαθούν να περιγράψουν το νέο τραμπικό αλλόκοτο περιβάλλον, νομπελίστες οικονομολόγοι, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, ψυχαναλυτές έχουν ασχοληθεί κατ’ επανάληψη με την προβληματική – είναι ολοφάνερο αυτό – ιδιοσυγκρασία και συμπεριφορά του Αμερικανού Προέδρου.
«Ένας χρόνος Τραμπ, σαν ένας αιώνας», ήταν ο τίτλος του κύριου άρθρου της Liberation η οποία σε κάθε πρόταση συνέχισε το «σφυροκόπημα»:
«Πριν από έναν χρόνο, τέτοια ώρα, γνωρίζαμε ότι ερχόταν αναταραχή. Ότι η Ουκρανία κινδύνευε να εγκαταλειφθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι ο κόσμος δεν θα ήταν πια ο ίδιος μετά τη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ.
Όμως δεν φανταζόμασταν ότι αυτός ο Αμερικανός Πρόεδρος, με τους παιδιάστικους και εγωκεντρικούς τρόπους, θα προχωρούσε τόσο γρήγορα, τόσο βίαια, τόσο μακριά.
Ότι θα τορπίλιζε τη διεθνή τάξη που εγκαθιδρύθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετατρέποντας τους Ευρωπαίους συμμάχους σε εχθρούς. Και προσκαλώντας τον νέο του φίλο, τον Βλαντίμιρ Πούτιν, στο τραπέζι ενός «Συμβουλίου Ειρήνης», επιφορτισμένου με τη διοίκηση μιας Γάζας, κατεστραμμένης από τον άλλο του φίλο, τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Ύστερα από τέσσερα χρόνια απομόνωσης στο οχυρό του στο Μαρ-α-Λάγκο, ο Ντόναλντ Τραμπ μεταμορφώθηκε σε μαφιόζο αρχηγό, καταδιώκοντας μέσα στην ίδια του τη χώρα όσους περιφρονεί (μετανάστες, «woke» κ.ά.), αρπάζοντας μαζί με την αγέλη του τις πρώτες ύλες του πλανήτη και εξουδετερώνοντας ή απειλώντας, με εκβιασμό ή μετωπική σύγκρουση, όποιον τολμά να του αντισταθεί.
Στόχος αυτού του υπερκαθεστώτος που παραλύει τις δημοκρατίες είναι να μοιράσει τον κόσμο σε τρεις ζώνες επιρροής — ή, πιο σωστά, σε τρεις αυτοκρατορίες: την αμερικανική, τη ρωσική και την κινεζική.
Με άλλα λόγια, οι «εύθραυστοι» λαοί, δηλαδή εκείνοι που εποφθαλμιούν οι φίλοι του Τραμπ και που αδυνατούν να αμυνθούν μόνοι τους, μοιάζουν σε αυτό το σχήμα καταδικασμένοι: οι Ουκρανοί και οι Παλαιστίνιοι, και πιθανότατα, σε βάθος χρόνου, οι Ταϊβανέζοι.
Όσο για τους Ευρωπαίους, βρίσκονται μπροστά σε μια υπαρξιακή επιλογή: είτε θα βγουν χαμένοι, δηλαδή θα σκύψουν το κεφάλι και θα γίνουν υποτελείς των ΗΠΑ. Είτε θα βγουν κερδισμένοι, συσπειρώνοντας τις δυνάμεις τους, διακηρύσσοντας επιτέλους τη δική τους ισχύ.
Και τότε θα πρέπει να αναγνωρίσουν στον παράφρονα του Λευκού Οίκου, ότι αυτός πέτυχε αυτό το κατόρθωμα.
Στο μεταξύ, ο Ντόναλντ Τραμπ θα πρέπει να αντιμετωπίσει το πιο επικίνδυνο μέτωπο: τον ίδιο του τον λαό. Διότι ο χρόνος που πέρασε έδειξε ότι αδιαφορεί πλήρως για εκείνους στους οποίους είχε υποσχεθεί να αποκαταστήσει την αγοραστική τους δύναμη και να βάλει τέλος στις δαπανηρές παρεμβάσεις στο εξωτερικό.
Κάποιοι από αυτούς αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι εξαπατήθηκαν: δεν επρόκειτο για «Make America Great Again» («Κάνε την Αμερική ξανά Μεγάλη»), αλλά για «Make Trump Great Again»(«Κάνε τον Τραμπ ξανά Μεγάλο»)
Μέχρι πότε θα το αποδέχονται;»
Στο ίδιο μήκος κύματος είναι η κριτική που ασκεί ο νομπελίστας οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν:
«Δεν είχα ακούσει ποτέ τον όρο «Σύνδρομο του ηλιοβασιλέματος» (sundowning) πριν συμβεί στον ίδιο μου τον πατέρα. Κι όμως πρόκειται για ένα αρκετά συνηθισμένο σύνδρομο. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, ο πατέρας μου παρέμενε διαυγής και λογικός — παρέμενε ο εαυτός του — κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μόλις έδυε ο ήλιος, όμως, χειροτέρευε: γινόταν συγχυσμένος, παρανοϊκός και επιθετικός.
Είναι τρομερό να βλέπεις το σύνδρομο αυτό σε έναν άνθρωπο που αγαπάς. Όμως αυτό είναι μια προσωπική τραγωδία — όχι μια εθνική ή παγκόσμια. Είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα όταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών πάσχει από το «Σύνδρομο του ηλιοβασιλέματος»— ένας πρόεδρος που περιβάλλεται από κακόβουλους κόλακες, οι οποίοι του λένε ό,τι θέλει να ακούσει και ικανοποιούν κάθε του ιδιοτροπία, όσο καταστροφική κι αν είναι.
Για βάσιμους λόγους, συνήθως θεωρείται κακή πρακτική να αποφαίνεται κανείς για την ψυχική υγεία κάποιου εξ αποστάσεως. Κάποιοι από εμάς θυμόμαστε ακόμα την εποχή που δεξιοί σχολιαστές αποκαλούσαν ψυχικά ασθενή όποιον ασκούσε κριτική στον Τζορτζ Μπους. Όμως, μετά την ανάγνωση της επιστολής που έστειλε ο Ντόναλντ Τραμπ στον πρωθυπουργό της Νορβηγίας (ο Γιόνας Γκαρ Στέρε έχει επιβεβαιώσει ότι είναι γνήσια), δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι έχουμε έναν πρόεδρο που έχει πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα:
“Αγαπητέ Γιόνας:
Δεδομένου ότι η χώρα σας αποφάσισε να μη μου απονείμει το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για το ότι σταμάτησα 8 Πολέμους ΚΑΙ ΠΑΝΩ, δεν αισθάνομαι πλέον υποχρεωμένος να σκέφτομαι αποκλειστικά την Ειρήνη, αν και θα παραμένει πάντα κυρίαρχη, αλλά μπορώ πλέον να σκέφτομαι τι είναι καλό και σωστό για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Η Δανία δεν μπορεί να προστατεύσει αυτή τη γη από τη Ρωσία ή την Κίνα, και γιατί έχουν εξάλλου «δικαίωμα ιδιοκτησίας»; Δεν υπάρχουν γραπτά έγγραφα, απλώς ένα πλοίο αποβιβάστηκε εκεί πριν από εκατοντάδες χρόνια, αλλά κι εμείς είχαμε πλοία που αποβιβάστηκαν εκεί επίσης.
Έχω κάνει περισσότερα για το ΝΑΤΟ από οποιοδήποτε άλλο άτομο από την ίδρυσή του, και τώρα το ΝΑΤΟ πρέπει να κάνει κάτι για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Κόσμος δεν είναι ασφαλής αν δεν έχουμε Πλήρη και Απόλυτο Έλεγχο της Γροιλανδίας.
Σας ευχαριστώ!
Πρόεδρος Ν.Τ”.
Αυτό μπορεί να μην είναι ακριβώς «Σύνδρομο του ηλιοβασιλέματος», αφού δεν είναι σαφές ότι ο Τραμπ είναι διαυγής και λογικός οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Εκείνο που είναι αδιαμφισβήτητο είναι ότι είναι βαθιά άρρωστος και η κατάσταση του επιδεινώνεται ραγδαία.
Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ είναι τόσο βαριά άρρωστος ώστε ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να τον κατηγορούμε για όλα τα φρικτά πράγματα που κάνει. Είναι αυτό που είναι. Η ευθύνη για την καταστροφή που πλήττει τώρα την Αμερική βαραίνει τους ανθρώπους που τον στηρίζουν — ανθρώπους που δεν μπορεί παρά να γνωρίζουν ότι πρόκειται για έναν άρρωστο άνθρωπο, αλλά συνεχίζουν να υποστηρίζουν τις λεηλασίες του.
Κάποιοι από αυτούς τους υποστηρικτές είναι και οι ίδιοι τέρατα. Για παράδειγμα, ο Στίβεν Μίλερ, ο «τσάρος» της μεταναστευτικής πολιτικής του Τραμπ και αρχιτέκτονας των βίαιων πολιτικών εθνοκάθαρσης, είναι ξεκάθαρα ένας φανατικός που χρησιμοποιεί τον Τραμπ για να επιτύχει τους δικούς του φασιστικούς στόχους.
Ωστόσο, πολλοί από τους υποστηρικτές του Τραμπ δεν είναι φανατικοί, αλλά απλώς ανήθικοι καιροσκόποι. Ο Σκοτ Μπέσεντ, υπουργός Οικονομικών, κατανοεί ξεκάθαρα πόσο καταστροφικές είναι οι πράξεις του Τραμπ, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι κατά καιρούς προσπάθησε να τις μετριάσει. Όμως, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ο Μπέσεντ αποφάσισε να πουλήσει την ψυχή του στον Τραμπ.
Και μετά υπάρχουν εκείνοι που απολαμβάνουν τη δόξα από αντανάκλαση, τόσο ακραίοι ναρκισσιστές ώστε είναι πρόθυμοι να καταστρέψουν αυτή τη χώρα με αντάλλαγμα τη δημοσιότητα και τα προνόμια.
Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν ο (υπουργός Άμυνας) Πιτ Χέγκσεθ με το στούντιο μακιγιάζ του στο Πεντάγωνο, που εκκαθαρίζει τους καλύτερους αξιωματικούς του στρατού, η Κρίστι Νόεμ με το νούμερο «Μπάρμπι με καουμπόικο καπέλο δέκα γαλονιών», που ξεχειλίζει από ενθουσιασμό αποκαλώντας μια δολοφονημένη μητέρα «τρομοκράτισσα»· και ο Κας Πατέλ, που θεωρεί απολύτως φυσιολογικό να πετά με αεροσκάφος του FBI για να παρακολουθήσει τη φίλη του να τραγουδά, ενώ ταυτόχρονα επιβλέπει την απαξίωση και διαφθορά του FBI.
Και τι να πούμε για τους δειλούς Ρεπουμπλικανούς στο Κογκρέσο, που συνεχίζουν να στηρίζουν τον Τραμπ, παρότι πολλοί από αυτούς — ίσως και οι περισσότεροι — αποστρέφονται ιδιωτικά τη συμπεριφορά του;
Θα αρκούσαν μόλις οκτώ από αυτούς — τέσσερις Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές και τέσσερα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων — να αλλάξουν στρατόπεδο και να συνεργαστούν με τους Δημοκρατικούς για να τερματίσουν τον έλεγχο του Κογκρέσου από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και να αφαιρέσουν μεγάλο μέρος της εξουσίας του Τραμπ. Όμως μια τέτοια κίνηση θα σήμαινε ότι θα ρίσκαραν την οργή του Τραμπ, επιλέγοντας να σταθούν όρθιοι και να φερθούν ως πατριώτες, αντί να σκύβουν το κεφάλι και να αποστρέφουν το βλέμμα καθώς ο Τραμπ βυθίζεται στην παράνοια.
Πώς μια μεγάλη, εκλεπτυσμένη χώρα, μία από τις μακροβιότερες δημοκρατίες του κόσμου, κατέληξε τόσο εύθραυστη ώστε να μπορεί να καταλυθεί από την άνοια ενός και μόνο ανθρώπου; Πρόκειται για ένα κρίσιμο ερώτημα, η απάντηση του οποίου — κατά τη γνώμη μου — βρίσκεται στην ευθεία γραμμή που ξεκινά από την υπόθεση Μπους εναντίον Γκορ (εννοεί τις εκλογές του 2000 που κερδήθηκαν στο Δικαστήριο) και το Ανώτατο Δικαστήριο του Ρόμπερτς, περνά από την 6η Ιανουαρίου και φτάνει έως την εκτέλεση της Ρενέ Γκουντ.
Όμως ακόμη πιο σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσουμε πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή και να μη γλυκάνουμε ή «εξωραΐσουμε» αυτό που συμβαίνει:
Ένα ιδιότροπο, βίαιο και παρανοϊκό άτομο κυβερνά την Αμερική.»
Και τώρα ας επιχειρήσουμε να μιλήσουμε για τη λογόρροια του ανθρώπου που τόσο παραστατικά περιέγραψαν τόσο τον ίδιο με την «αυλή» του όσο και τα πεπραγμένα του(ς), η Liberation και ο Πωλ Κρούγκμαν.
Έχω συνομιλήσει με επαγγελματίες δημοσιογράφους που τυχαίνει να γνωρίζω και μπορώ μετά βεβαιότητας να σας εξομολογηθώ για λογαριασμό τους, πως ο Αλ Τραμπόνε είναι ο εφιάλτης των συντακτών που βγάζουν το ψωμί τους με ανταποκρίσεις που σχετίζονται με τον πλανητάρχη.
Αντίθετα σε πελάγη ευτυχίας πλέουν οι γελοιογράφοι και οι σκιτσογράφοι.
Ενδεικτικό του εύρους «δημοφιλίας» που χαίρει ο πλανητάρχης είναι πως ο ίδιος, τα έργα του κι ο περίγυρός του πρωταγωνιστούν και στις δέκα καλύτερες γελοιογραφίες του 2025…… !
Και αν ο ψυχαναλυτής μου είναι ένα καλό δείγμα ψυχιάτρου, θα μπορούσα, στα επαγγέλματα που τελούν υπό καθεστώς ευτυχίας, να προσθέσω και τους ψυχιάτρους που αρέσκονται να χαλαρώνουν αστειευόμενοι παραλλάσσοντας ανέκδοτα περί τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» προσαρμόζοντάς τα στις συνθήκες του υπερατλαντικού «υπαρκτού σουρεαλισμού» ή ασκούμενοι στην εξ αποστάσεως ψυχαναλυτική ερμηνεία της γλώσσας του σώματος του Αλ Τραμπόνε και της διακύμανσης των ήχων που παράγει η φωνή του, συνεργαζόμενη με αμέτρητες αυτάρεσκες γκριμάτσες.
Πρόσφατα με υποδέχτηκε κεφάτος ο ψυχαναλυτής μου και παρά το γεγονός ότι σε κάθε συνεδρία κρατάει άλλοτε σημειώσεις, άλλοτε σχεδιάζει, η ψυχή του ξέρει τι, ξεκίνησε με ένα ανέκδοτο που στην (αντι)σοβιετική του εκδοχή η συζήτηση μεταξύ των εγκλείστων στο ψυχιατρείο λαμβάνει χώρα στη Ρουμανία η δε απόπειρα διαφυγής είχε ως προορισμό την Σοβιετική Ένωση:
Δύο έγκλειστοι σε ψυχιατρείο στο Μεξικό συζητούν:
- Γιατί σε έφεραν εδώ;
- Γιατί προσπάθησα να περάσω τα σύνορα.
- Μα τι λες; Για κάτι τέτοιο πας φυλακή, όχι ψυχιατρείο.
- Ναι, αλλά εγώ προσπάθησα να περάσω στις ΗΠΑ
Και συνέχισε ακάθεκτος με τους πράκτορες του ICE:
- Γιατί οι πράκτορες του ICE κυκλοφορούν πάντοτε σε τριάδες;
- Γιατί ο ένας ψιλοξέρει να γράφει, ο άλλος ψιλοξέρει να διαβάζει, και ο τρίτος παρακολουθεί αυτούς τους δύο επικίνδυνους διανοούμενους.
Στις αναλύσεις και τους απολογισμούς που έκαναν τα ΜΜΕ με αφορμή την συμπλήρωση ενός έτους (που μοιάζει σαν αιώνας) με την επιστροφή του Αλ Τραμπόνε στον Λευκό Οίκο, υπάρχει και μία ενδιαφέρουσα ανάλυση της εφημερίδας «The New York Times» που ενισχύει την κριτική της συναισθηματικής αστάθειας και όλων των παρεπομένων του «Πειρατή της Καραϊβικής» όπως τον αποκάλεσε η πέραν πάσης αμφισβήτησης ως προς την εγκυρότητα του δημοσιογραφικού λειτουργήματος που υπηρετεί «Le Monde diplomatique».
Πρόκειται για μια ανάλυση των «The New York Times» για το πόσο περισσότερο ο Πρόεδρος Τραμπ μιλάει χωρίς σταματημό. Τα ευρήματα :
Ένα εκατομμύριο εννιακόσιες εβδομήντα επτά χιλιάδες εξακόσιες εννέα λέξεις στις προεδρικές εμφανίσεις, από τις 20 Ιανουαρίου του 2025 μια αύξηση διακοσίων σαράντα πέντε τοις εκατό σε σύγκριση με το πρώτο έτος της πρώτης θητείας του Τραμπ, το 2017…..!
Υπάρχουν πολλά συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από αυτό το εκπληκτικό στατιστικό στοιχείο: ο πλανητάρχης αγαπά τον ήχο της δικής του φωνής σε ανεξέλεγκτο βαθμό ενώ ταυτόχρονα δεν έχει κανέναν γύρω του πρόθυμο ή ικανό να του πει να σωπάσει ή έστω να μετριάσει το λεκτικό ντελίριο.
Είναι επίσης αλήθεια ότι, φλυαρώντας τόσο πολύ και μη ελέγχοντας τη ροή του λόγου του, ο Τραμπ αποκαλύπτει σχεδόν όλα τα ελαττώματά του: την έλλειψη πειθαρχίας, την άγνοιά του, τη ματαιοδοξία, την ανασφάλεια, την αγένεια του, και μια κακία που δεν γνωρίζει όρια.
Σε μία αντίστοιχη με την προαναφερθείσα ανάλυση της εφημερίδας «The New York Times», προχώρησε η πλατφόρμα «Roll Call» η οποία μεταξύ των άλλων έγραψε τα εξής:
«Η Τρίτη σηματοδότησε την πρώτη επέτειο της δεύτερης ορκωμοσίας του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και ήταν ένας εξίσου καλός λόγος για να ενεργοποιήσει κανείς τη βάση δεδομένων Factba.se και να εμβαθύνει σε αυτά που λένε οι αριθμοί.
Αν τα στοιχεία στο παρακάτω infographic σας φαίνονται πολλά, αυτό συμβαίνει επειδή είναι — στατιστικά μιλώντας, φυσικά.
Τον τελευταίο χρόνο, ο πρόεδρος κατέγραψε περισσότερες από 189 ώρες μπροστά στην κάμερα σε 588 δημόσιες εκδηλώσεις. Είναι αρκετός χρόνος για να παρακολουθήσει κανείς κάθε ταινία του James Bond — ναι, ακόμη και το «Casino Royale» και το «Never Say Never Again» — τρεις φορές, με τον χρόνο να απομένει για το «Justice League» (το Snyder Cut).
Σε αυτό το χρονικό διάστημα, είπε 1.974.082 λέξεις δημόσια ή διαφορετικά ειπωμένο περισσότερο από το διπλάσιο αριθμό λέξεων που δημοσίευσε ο Σαίξπηρ.
Και αυτό δεν περιλαμβάνει τη συνέντευξη Τύπου των 105 λεπτών και των 15.648 λέξεων που έδωσε την Τρίτη το απόγευμα στην αίθουσα ενημέρωσης του Λευκού Οίκου. Τα στοιχεία για αυτήν την ανάλυση καλύπτουν την περίοδο από το μεσημέρι της 20ής Ιανουαρίου 2025 έως τις 23:59 μ.μ. στις 19 Ιανουαρίου 2026. »
«Πρόκειται για μια τραγωδία, την έκταση της οποίας δεν μπορούμε να προδικάσουμε», μου είπε ο ψυχαναλυτής μου. «Προς το παρόν εξετάζουμε την έκταση και το βάθος του φαινομένου. Πρόκειται για μία λογόρροια. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Συμφωνούμε όλοι σ’ αυτό. Ψυχαναλυτές, νομπελίστες οικονομολόγοι, κοινωνιολόγοι, ποιητές, πεζογράφοι, αρχηγοί κρατών, γελοιογράφοι, σκιτσογράφοι, όλοι. Το ζήτημα είναι πως αυτό για το οποίο συμφωνούμε δεν μπορεί εύκολα να αλλάξει. Πρέπει να αλλάξει το σύστημα.»
«Το σύστημα;» μονολόγησα. Και πως αλλάζει το σύστημα;» τον ρώτησα.
«Άκου να δεις, υπάρχει μια ιστορία με τον υδραυλικό που επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο. Την έχεις ακούσει; Μάλλον δεν την έχεις ακούσει για να ρωτάς πως αλλάζει το σύστημα». Και άρχισε την διήγηση ο αθεόφοβος:
Δύο κρατούμενοι συζητούν στη φυλακή:
- Εσένα γιατί σε πιάσανε; Πολιτικό ή ποινικό;
- Πολιτικό, πολιτικό. Με φωνάξανε στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου γιατί είχε βουλώσει ο νεροχύτης. Ρίχνω μια ματιά, οι σωλήνες ήταν χάλια. Τους λέω «εδώ θέλει αλλαγή ολόκληρο το σύστημα». Έ, και μου ρίξανε εφτά χρόνια.
«Δεν το έχουμε αντιληφθεί, αλλά εδώ και πολλά χρόνια ζούμε σε συνθήκες ολιγαρχίας», σιγοψιθύρισε ο ψυχαναλυτής «και η πολιτική ελευθερία είναι σε αναστολή».
«Αν κάτι πρέπει να αλλάξει είναι η επαναφορά της πολιτικής στην ευρωπαϊκή σκηνή με την ταυτόχρονη επιδίωξη τριών στόχων : της οικονομικής ευημερίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της πολιτικής ελευθερίας. Εγχείρημα δύσκολο αλλά όχι αδύνατο», συμπλήρωσε. «Κι απεγκλωβισμό από τον επηρμένο που πάσχει από λογόρροια. Αλλά αυτό χρειάζεται πολιτικά κότσια».
Κάπως έτσι έληξε η συνεδρία.
*O Μιχάλης Κονιόρδος είναι εκπαιδευτικός https://www.core-econ.org/