ΙΜΜΚ : Ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχᾳ ,βκστ΄ (2026)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 128^ῃ

Ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχᾳ ,βκστ΄ (2026)

Π ρ ό ς

Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ Λαόν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

«Ταῖς Μυροφόροις Γυναιξί, παρὰ τὸ μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα·

Τὰ μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια,

Χριστὸς δὲ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος…» [1]

Ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοὶ καὶ τέκνα·

Μὲ τὰ παραπάνω λόγια ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος ἀποδίδει τὴν συνάντηση τῶν Μυροφόρων Γυναικῶν μὲ τὸν «καθήμενον Ἄγγελον ἐπί τῆς θύρας τοῦ μνημείου»[2], ὁ ὁποῖος ἀνακοινώνει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σὲ ἐκεῖνες, πρῶτα ἀπ’ ὅλους. Καὶ ἐξηγεῖ, ὅτι τὰ μύρα τῆς προσφορᾶς τους ἀνήκουν στοὺς θνητούς· εἶναι ἔνδειξη τιμῆς πρὸς ἐκείνους ποὺ ὑπόκεινται στὸ νόμο τῆς φθορᾶς. Ὁ Χριστὸς ὅμως δὲν ἀνήκει στὴ φθορά – εἶναι ὁ Νικητὴς τῆς φθορᾶς! «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας!».

Οἱ Μυροφόρες ἦρθαν στὸν Τάφο μὲ ἀγάπη, μὲ δάκρυα καὶ εὐλάβεια. Περίμεναν νὰ συναντήσουν νεκρὸ σῶμα. Ἀντὶ νεκρότητας συνάντησαν ΖΩΗ. Ἀντὶ σιωπῆς – ἄκουσαν ἀγγελικὴ φωνή: «ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὧδε».[3] Ἀναστήθηκε δὲν εἶναι ἐδῶ!

Ἐκεῖ ποὺ ἡ ἀνθρώπινη λογικὴ βλέπει τό τέλος, ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει τήν ἀρχή. Τὸν Ἴδιο, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ παντός. Ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος βλέπει τόν τάφο, ὁ Χριστὸς φανερώνει τὸν θρόνο τῆς αἰώνιας δόξας Του. Μέ μορφή Σταυροῦ καί μνήματος. Ἀλλά εἶναι ἡ ὄντως δόξα τοῦ Ἀναστάντος.

Στὸν κόσμο μας, ὅπου ἡ φθορά ἐμφανίζεται ὡς ἀσθένεια, ὁ πόλεμος, ἡ ἀδικία, ἡ ἀπογοήτευση καὶ μοναξιά φαντάζουν ἀνυπέρβλητες πραγματι­κότητες, ὁ ἄνθρωπος συχνὰ νομίζει πὼς ὁ θάνατος ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο. Ὅμως ὁ τελευταῖος λόγος ἀνήκει στὸν Ἀναστημένο Χριστό! Καὶ ὅποιος ἑνώνεται μαζί Του, περνᾶ ἤδη ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωή.

Γι’ αὐτὸ καλούμαστε νὰ προσφέρουμε σὲ Ἐκεῖνον καὶ στὴν εἰκόνα Του ἐπὶ γῆς, τὸν πλησίον, ὄχι πλέον μύρα νεκρικά, ἀλλὰ μύρα πνευματικά: Ζωντανὴ πίστη. Καθαρὴ καρδιά. Ἀληθινὴ μετάνοια. Ὁλόψυχη συγχώρηση καί ἔμπρακτη ἀγάπη. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἀρώματα ποὺ εὐαρεστοῦν τὸν Ἀναστημένο καὶ μεταμορφώνουν τὸν ἄνθρωπο σὲ φορέα  Ἁγίου φωτός. Αὐτὸς ὁ νέος ἄνθρωπος εἶναι κατὰ χάριν ἀλλότριος τῆς διαφθορᾶς, ἐπειδή μετέχει ὀντολογικὰ καὶ ὄχι ἀναμνηστικὰ στὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως.

Κατὰ συνέπεια, ἄς ἐξέλθουμε, ἀδελφοί μου, ἀπὸ τοὺς προσωπικούς μας τάφους, τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀδιαφορίας, τῆς ψυχρότητας, τῆς πνευματικῆς ραθυμίας. Νὰ ἀφήσουμε ὡς πρόσωπα καὶ κοινωνία προσώπων τὸν Χριστὸ νὰ μᾶς συναναστήσει. Νὰ μᾶς συνανελκύσει στὴν ἐπουράνια Βασιλεία Του, γιὰ τὴν Ὁποία ἐξ ἀρχῆς εἴμαστε πλασμένοι.

Ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος, τὸ Πάσχα τοῦ Κυρίου!

«Χριστὸς ἀληθῶς Ἀνέστη!»

Διάπυρος εὐχέτης πρὸς τὸν Ἀναστάντα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

 [1] Ἀπολυτίκιον τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων

[2] Μτθ. 28:2-7

[3] Μτθ. 28:6