Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης παρουσίασε στη Σίνδο βιβλίο για τα αρχεία του Βρετανικού Τύπου για το Μακεδονικό τονίζοντας : «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ»

Την διδακτορική έρευνα του δικηγόρου, θεολόγου και Καθηγητή Βαλάντη Παπαγεωργίου παρουσίασε ο Καθηγητής Νομικής του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, Βουλευτής Ροδόπης της ΝΔ και πρώην Υπουργός, Δρ. Ευριπίδης Στυλιανίδης στο Συνεδριακό Κέντρο της Σίνδου, στη Θεσσαλονίκη.

 Για το θέμα επίσης μίλησε ο Συνταγματάρχης ε. α. και ιστορικός, Βασίλειος Νικόλτσιος και η δημοσιογράφος & πρώην Διευθύντρια της ΕΡΤ3, Σύνθια Σάπικα.

 Ο συγγραφέας, απόφοιτος της Νομικής Κομοτηνής, δραστηριοποιείται στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και ακαδημαϊκά έχει πρωτοστατήσει στο χώρο της ιστορικής έρευνας κυρίως για το Μακεδονικό ζήτημα. 

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν οι πρώην Υπουργοί Θεόδωρος Καράογλου και Δημήτρης Βαρτζόπουλος, εκπρόσωπος του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, πολλοί περιφερειακοί και δημοτικοί σύμβουλοι καθώς και πλήθος πολιτών.

 Μετά τις παρουσιάσεις ακολούθησε διάλογος με το κοινό, στο επίκεντρο του οποίου βρέθηκαν σημαντικές αποκαλύψεις του Ευριπίδη Στυλιανίδη για το Μακεδονικό ζήτημα, από την περίοδο κατά την οποία υπηρετούσε στο Υπουργείο Εξωτερικών.

 Συγκεκριμένα παραθέτουμε την ομιλία του:

 «ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΑΛΑΝΤΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ «ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΤΥΠΟ» ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗ, ΣΙΝΔΟΣ 19.5.2026

Είναι για μένα μεγάλη χαρά και τιμή να παρουσιάζω την απόλυτα εμπεριστατωμένη διδακτορική έρευνα του καλού φίλου, συμμαχητή και συναδέλφου Βαλάντη Παπαγεωργίου.

Χαρά, γιατί συναντιόμαστε σε κοινές απόψεις που απηχούν κοινές αξίες, πράγμα ιδιαιτέρως δύσκολο στις σύγχρονες συγκεχυμένες εποχές που ζούμε.

Τιμή, διότι μου γεννά το αίσθημα της περηφάνιας η εμπιστοσύνη του να μου αναθέσει την παρουσίαση ενός θέματος που αγγίζει το DNA του διαχρονικού Ελληνισμού, επαναφέροντας στην μνήμη μας ατελείωτους αγώνες, θυσίες αίματος, διπλωματικές μάχες και πολιτικές συγκρούσεις που ξεκινούν από την αρχαιότητα και φτάνουν μέχρι τις μέρες μας…

Ο Βαλάντης με την έρευνα του μας ταξιδεύει στη γεωγραφία και στην ιστορία. Μάλλον ξεκινά από την ιστορία φωτίζοντας την ρίζα μας που έθρεψε και γιγάντωσε το δέντρο της φυλής μας, του έθνους, του πολιτισμού και της πατρίδας.

Ξεκινά από τις αιματηρές μάχες του Ελληνισμού για το έδαφος. Συνεχίζει περιγράφοντας τον πόλεμο για την ταυτότητα και τον πολιτισμό. Προεκτείνει την ανάλυση για την κυριαρχία των πληθυσμών. Για να καταλήξει στις σύγχρονες διπλωματικές και πολιτικές συγκρούσεις για το ΟΝΟΜΑ.

Ένα ΟΝΟΜΑ που είναι, όπως ιστορικά αποδεικνύεται ταυτισμένο με την ΨΥΧΗ μας, το ΟΝΟΜΑ της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ.

Πώς μπορεί ο Μέγας Αλέξανδρος, ο μοναδικός αήττητος στρατηγός στην ιστορία του ανθρώπινου γένους από τον οποίο διδάσκεται ακόμα και σήμερα η Στρατηγική στο West Point των ΗΠΑ της μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης στον κόσμο;

Ο γιος του πρώτου Βασιλιά που ένωσε τους Έλληνες, του Φίλιππου του Β´ και της Ιέρειας των Θεών της Ελλάδας στο ναό της Σαμοθράκης, της Ολυμπιάδας;

Ο καλύτερος μαθητής του Αριστοτέλη του Σταγειρίτη;

Ο διεθνής κήρυκας του Ελληνικού Πολιτισμού και της Ελληνικής γλώσσας που οραματίστηκε και πέτυχε την πρώτη παγκοσμιοποιημένη αυτοκρατορία νικώντας με άλογα και όχι με πυραύλους το Ιράν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και την Ινδία, να αμφισβητείται, να παραποιείται και να εργαλειοποιείται για λόγους σύγχρονων γεωπολιτικών συμφερόντων που επιχειρούν να χτιστούν από μεταγενέστερες φυλές και νεότευκτα κράτη πάνω στη στρέβλωση της ιστορίας;

Στο πρώτο μέρος της μελέτης του ο συγγραφέας τραβάει την κουρτίνα και αποκαλύπτει με αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία τη μία και μοναδική αλήθεια, ότι «Η Μακεδονία είναι μια και είναι Ελληνική», όπως ξεκάθαρα δήλωσε και ο σύγχρονος Μακεδόνας ηγέτης, ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Στη συνέχεια αναδεικνύει τεκμηριωμένα από ελληνικές και ξένες πηγές τις γεωπολιτικές ισορροπίες, όπως διαμορφώνονται σε κάθε ιστορική περίοδο με αναφορές στους Έλληνες πρωταγωνιστές, όπως ο Παύλος Μελάς, ο Ιών Δραγούμης ή ο Γερμανός Καραβαγγέλης.

Περιγράφει τις θυσίες του Μακεδονικού Αγώνα, την συχνή αδιαφορία ή το δισταγμό του εθνικού κέντρου, την επιθετικότητα των γειτονικών κρατών και φυσικά την υστεροβουλία των μεγάλων δυνάμεων(σελ. 204).

Η αθλιότητα της ιστορίας των Βαλκανίων δεν περιορίζεται μόνο στη μάχη για εδαφική κυριαρχία, αλλά επεκτείνεται στην πληθυσμιακή αλλοίωση που προκαλείται με οργανωμένες γενοκτονίες, βίαιες μετατοπίσεις, απαράδεκτες ανταλλαγές πληθυσμών και μαζικούς εποικισμούς.

Μπορεί οι φυσικοί αυτουργοί να είναι αποδεδειγμένα τα κράτη της περιοχής, ωστόσο, όπως προκύπτει από τα αρχεία και τις μαρτυρίες, ηθικοί αυτουργοί είναι σχεδόν πάντα οι μεγάλες δυνάμεις, «τα πολιτισμένα κράτη της Ευρώπης».

Το συμπέρασμα ιστορικά αυτής της περιόδου είναι αυτό που λέει απλά ο λαός μας ότι στα δύσκολα μόνοι μας, γιατί «αν δεν έχεις νύχια να ξυθείς, κανείς δεν θα έλθει να σε ξύσει».

Αυτό τουλάχιστον ο Ελληνισμός της Μακεδονίας και της Θράκης το έζησε πολλές φορές στην ιστορία του, αλλά άντεξε. Ειδικά η Θράκη σκλαβώθηκε 100 χρόνια πριν την υπόλοιπη Ελλάδα και απελευθερώθηκε 100 περίπου χρόνια μετά, δηλαδή έμεινε σκλαβωμένη 587 και όχι 400 χρόνια.

Σε κοινή δε μοίρα με τη Μακεδονία αμφισβητήθηκε ακόμα και από την Ελληνική πλευρά και πουλήθηκε με την ανταλλαγή των πληθυσμών, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Η Ελλάδα πολλά προβλήματα της έως σήμερα τα οφείλει στο ότι παρέμεινε ανολοκλήρωτη διότι, όπως έλεγε και η αείμνηστη πρύτανης της Σορβόννης Βυζαντινολόγος Γλύκατζη Αρβελέρ, «Είναι η μόνη Ευρωπαϊκή Χώρα που παρά τις επαναστάσεις και τους συνεχείς πολέμους της δεν κατάφερε να απελευθερώσει την ιστορική της πρωτεύουσα, που δεν ήταν η Αθήνα, αλλά η Πόλη των Πόλεων η Βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη».

Το συμπέρασμα που προκύπτει από την ανάλυση του Βρετανικού Τύπου της εποχής και όχι μόνο, είναι ένα. Ότι τα κράτη δεν έχουν συναισθήματα, αλλά συμφέροντα που συγκρούονται ή συνασπίζονται. Άρα αυτό που έχει νόημα για την Ελλάδα σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι να επιδιώκει τα δικά της δίκαια, να τα ταυτίζει έστω και ευκαιριακά με τα συμφέροντα των ισχυρών, ώστε ευφυώς να μπορεί να υλοποιεί διπλωματικά κάποιους από τους μεγάλους εθνικούς της στόχους.

Η μελέτη του Βαλάντη Παπαγεωργίου αφού περνά εξαντλητικά από το στάδιο καταγραφής της ιστορίας, δηλαδή της ρίζας, στο στάδιο της γλώσσας και της ταυτότητας, όπου διαδραματίζει σημαντικό ρόλο η Ορθόδοξη Εκκλησία. Μετατοπίζεται στη αιματηρή μάχη για την εδαφική κυριαρχία και την πληθυσμιακή υπεροχή στο χώρο της Μακεδονίας που επιδιώκει την Εθνική Ολοκλήρωση. Η φυσική όμως εξέλιξη όλης αυτής της εναλλασσόμενης και πολυεπίπεδης σύγκρουσης που αναπτύσσεται στην περιοχή καταλήγει διπλωματικά στις μέρες μας να είναι μια μετωπική σύγκρουση για το ΟΝΟΜΑ που πολλοί υποτιμούν ή χλευάζουν. Είναι όμως έτσι; Δεν έχει σημασία το όνομα;

Για να συμπληρώσω και να ενισχύσω το σκεπτικό του συγγραφέα επιτρέψτε μου να παραθέσω μερικά ιστορικά διεθνή παραδείγματα.

 

Ξεκινώ από τη δική μας ιστορία.

Υπήρξε ποτέ κράτος με το όνομα Βυζάντιο;;; ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΟΧΙ.

Το κράτος λεγόταν Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος ή Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο ήταν τοπωνύμιο καθιερωμένο από την αποικία που έκανε εκεί στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης πριν πολλά χρόνια ο Βύζαντας. Ο όρος Βυζάντιο πρωτοεμφανίζεται μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης στον τίτλο του έργου του Καρόλου Ντου Κάνγκ «Historiae Byzantinae” και έκτοτε χρησιμοποιείται κατά κόρον από τα Υπουργεία Εξωτερικών των Μεγάλων Δυνάμεων που θέλουν να διασπάσουν την ιστορική συνέχεια.

Ενώ χρόνια αργότερα αμφισβητείται η συνέχεια του Ελληνισμού πατώντας πάνω σε αυτό το στοιχείο, τόσο ιστορικοθεωρητικά πχ θεωρία του Fallmerayer ότι οι νέοι Έλληνες είναι ένας άλλος πολιτισμός που δεν έχει καμία σχέση με τους αρχαίους, όσο και πολιτικά από τον Καγκελάριο της Αυστροουγγαρίας Μέτερνιχ που συγκρούεται γι αυτόν ακριβώς το λόγο με τον Ιωάννη Καποδίστρια και ηττάται κατά κράτος.

Ο Ι. Καποδίστριας επιτυγχάνει με πολλές προσπάθειες την αναγνώριση της εθνικής ανεξαρτησίας υπό τον αθέατο όρο που του έθεσαν οι Μεγάλες Δυνάμεις η νέα Χώρα να ονομαστεί Γραικία(GREECE). γιατί οι Γραικοί ήταν ελληνικά φύλα που ζούσαν μέχρι τη Θεσσαλία. Δεν έπρεπε λοιπόν να αναβιώσει το Όραμα του Ρήγα για την Ελληνική Αυτοκρατορία. Τα Βαλκάνια έπρεπε να μείνουν πολυδιασπασμένα. (Άποψη που δυστυχώς υπερασπιζόταν και ο Άδ. Κοραής-υπότροφος της Ευαγγελικής Εκκλησίας- κόντρα στον Ι. Καποδίστρια επιδιώκοντας ένα κράτος θρησκευτικά αδιάφορο κατά το πρότυπο της Γαλλίας).

Ο πρώτος διεθνής οργανισμός που αναγνωρίζει την Ελλάδα με το κανονικό της όνομα είναι η ΕΟΚ το 1980, διότι ο Κ. Καραμανλής με την καθοδήγηση του Κ. Τσάτσου επικαλείται στον Ζισκάρ ντ΄ Εσταίν, ότι τις διαπραγματεύσεις ένταξης της ξεκίνησε από το 1961 έως Prime Minister of the Hellenic Republic(Erga Omnes) ως εκ τούτου δεν μπορεί να υπογράψει ένταξη με τίτλο Prime Minister of Greece. Αφού το επιτυγχάνει χάρη και στον Ελληνιστή Γάλλο Πρόεδρο, οι δύο όροι ταυτίζονται διεθνώς. Η μόνη χώρα που ιστορικά μας αποκαλεί με το πραγματικό μας όνομα είναι η Κίνα (ΣΙΛΆ όπου το Σ είναι η δασεία στο Ελλάς).

Μας έλεγαν κατά τη διαπραγμάτευση για το όνομα της Μακεδονίας μας, ότι το όνομα δεν έχει σημασία και γιατί φοβόμαστε μια τόσο μικρή χώρα στη γειτονιά μας;

Απαντώ με ερωτήματα:

• Πώς λέγεται η Γαλλία στα αγγλικά; France ή στα γερμανικά; Frankreich που θα πει η Χώρα των Φράγκων, δηλαδή των Γερμανών και όχι των Γαλατών που ήταν οι γηγενείς κάτοικοι.
• Γιατί η Γαλλία αρνήθηκε να αποδεχθεί τη Μεγάλη Βρετανία στην ΕΟΚ με αυτό το όνομα απειλώντας με VETO λόγω της Γαλλικής Βρετάνης και έτσι την ανάγκασε να μπει με το όνομα Ηνωμένο Βασίλειο-United Kingdom ;;;
• Γιατί όλος ο κόσμος αποκαλεί τη Γερμανία Χώρα των Γερμανών, δηλ. Germany και οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται Χώρα των Τευτόνων, δηλ. Deutschland;;;

Αν μελετήσει κανείς την παγκόσμια ιστορία συνειδητοποιεί τη σημασία των λέξεων και των ονομάτων και πολύ περισσότερο οι Έλληνες που σηματοδότησαν με έννοιες τις λέξεις με τη γλώσσα που γέννησε την ορθολογική σκέψη, θεμελίωσε την επιστήμη, συνέγραψε και διέδωσε τα Χριστιανικά Ευαγγέλια και γέννησε την Δημοκρατία.

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους ο αγώνας για την κυριαρχία στο έδαφος, τη γεωγραφία και την επικράτηση στον πληθυσμό όπως μας αναλύει εύστοχα ο συγγραφέας, μετεξελίχθηκε στη νέα ιστορική περίοδο σε αγώνας για το όνομα, τα σύμβολα και την εθνική ταυτότητα.

Για τη φάση που ακολούθησε επιτρέψτε μου να αναφέρω κάποια βιωματικά στοιχεία που ίσως είναι χρήσιμα για να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα για το πώς η ιστορία συναντάται με την πολιτική και μπορεί όταν τη γνωρίζουμε καλά να την προσδιορίσει. Καταθέτω τη δική μου προσωπική εμπειρία ως δευτεραγωνιστής της εποχής μετά το 2004 με την ιδιότητα του Υφυπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας στην Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή.

Η Ελληνική θέση είχε προσδιοριστεί με σαφήνεια και αποφασιστικότητα, από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90: «Καμία χρήση του όρου Μακεδονία ή σχετικού επιθετικού προσδιορισμού».

Η Ελλάδα επί χρόνια αγωνιζόταν με πείσμα να την υπερασπιστεί, ξοδεύοντας σημαντικό διαπραγματευτικό κεφάλαιο, απαραίτητο και για άλλες κρίσιμες μάχες για τα εθνικά μας θέματα.

Πάραυτα μέχρι το 2004, πάνω από 120 χώρες προχώρησαν σε μονομερείς αναγνωρίσεις, με το λεγόμενο «Συνταγματικό Όνομα»,  δηλαδή «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Μετά το 2004 ο Κώστας Καραμανλής βρισκόταν ενώπιον ενός Κινδύνου και μιας Απειλής που εξέπεμπαν ωμά οι μεγάλες δυνάμεις και η διεθνής κοινότητα σε βάρος της Ελλάδας.

Ο Κίνδυνος ήταν, στο πλαίσιο του ΟΗΕ, να ξεπεράσουν την Ενδιάμεση Συμφωνία, επιβάλλοντας διεθνώς και επισήμως τον όρο «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Η Απειλή ήταν να παρακάμψουν, να ταπεινώσουν και να απομονώσουν διεθνώς την Ελλάδα, προχωρώντας στην ένταξη των Σκοπίων στους Ευρωατλαντικούς Θεσμούς.

Μέσα σε αυτό το δύσκολο διεθνές περιβάλλον ξεκίνησε ένας απίστευτος διπλωματικός μαραθώνιος, που βεβαίως κορυφώθηκε στο Βουκουρέστι.

Ο Πέτρος Μολυβιάτης και στη συνέχεια η Ντόρα Μπακογιάννη, σε συνεννόηση με τον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, επαναπροσδιόρισαν έξυπνα και ευέλικτα την εθνική θέση κερδίζοντας χρόνο και φυσικά την ανοχή των ΗΠΑ ανατρέποντας έτσι το μοιραίο.

Η Ελληνική κυβέρνηση άρχισε να μιλά για «Κοινώς αποδεκτή λύση, για όλες τις χρήσεις – erga omnes, που θα κατοχύρωνε όμως την έννοια της Μακεδονίας μας ως αναπόσπαστο κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας και της διαχρονικής πολιτιστικής μας ταυτότητας». Έθετε βέβαια πάντα κόκκινες γραμμές σε ζητήματα που αφορούν στην εθνότητα, στη γλώσσα, στην προστασία των εμπορικών επωνυμιών κ.α.

Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον ήμουν ο πρώτος αξιωματούχος της Ελληνικής Κυβέρνησης που επισκέφθηκε τα Σκόπια και ως Υφυπουργός Εξωτερικών συνάντησα την Υπουργό Εξωτερικών κυρία Μήτρεβα και τον Υπουργό Οικονομικών της FYROM.

Πρώτος στόχος της επίσκεψής μου ήταν να προωθήσω μέσω του ΕΣΟΑΒ τη χρηματοδότηση, την ανακατασκευή και την επαναλειτουργία του κάθετου οδικού Άξονα 10 που θα ξαναζωντάνευε τουρισμό και εξαγωγές, επανασυνδέοντας μετά τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, τη Θεσσαλονίκη με την κεντρική Ευρώπη μέσω Σκοπίων.

Στόχος δεύτερος ήταν η χρηματοδότηση βιολογικών καθαρισμών για να μην καταλήγουν μέσω Στρυμόνα και Αξιού τα λύματα των βυρσοδεψείων των Σκοπίων, στα ποτάμια του Μακεδονικού κάμπου και εν τέλει στο Βόρειο Αιγαίο.

Όταν οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν με επιτυχία, ο πρέσβης της FYROM στην Αθήνα και πρώην Υπουργός Εξωτερικών της γείτονος, επέμεινε περίεργα στον αρμόδιο Υπουργό του, ότι ενώπιον κάμερας πρέπει να μου δώσει το δώρο.   Η επιμονή του μου έκανε εντύπωση. Όταν άνοιξα το δώρο είδα την προτομή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατάλαβα το επικοινωνιακό παιχνίδι του. Τεχνηέντως δάκρυσα και ενώπιον του κρατικού καναλιού τους, δήλωσα συγκινημένος: «Κύριοι σας ευχαριστώ πολύ. Με συγκλονίζετε και με τιμάτε δωρίζοντας μου την προτομή του γεννήτορα της φυλής μου, του Μεγάλου Αλεξάνδρου».

Εννοείται ότι μετά από αυτή τη σκηνή έσπευσαν όλοι να αφαιρέσουν νευρικά την κασέτα από τον cameraman, διότι θα τους εξέθετε ανεπανόρθωτα, αν προβάλλονταν στο βραδινό δελτίο της κρατικής τηλεόρασης των Σκοπίων.

Η στάση αυτή ήταν ενδεικτική του δογματισμού, του εθνικισμού και της αδιαλλαξίας που επέδειξε στη συνέχεια η κυβέρνηση Γκρουέφσκι.

Ο Κώστας Καραμανλής επέτυχε με έξυπνες κινήσεις, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, να ενημερώσει τη διεθνή κοινότητα, να πολλαπλασιάσει τις συμμαχίες της Ελλάδας, να αναδείξει την αδιαλλαξία των γειτόνων μας, να επιδείξει απίστευτο θάρρος και επιμονή στην προάσπιση των εθνικών μας δικαίων και εν τέλη με την απειλή χρήσης veto στο Βουκουρέστι, να μεταβάλλει μία Χαμένη Υπόθεση σε μία Στέρεη Βάση για μία νέα εθνική διαπραγμάτευση, που καθιστούσε την επίλυσή του ονοματολογικού, Ομόφωνη Προϋπόθεση για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δυστυχώς το διαπραγματευτικό αυτό κεφάλαιο που συσσώρευσε με εθνική συνεννόηση, συστηματική διπλωματική δουλειά και απίστευτο θάρρος η Κυβέρνηση Καραμανλή στο Βουκουρέστι, το σπατάλησε με ελαφρότητα η Κυβέρνηση Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ στις Πρέσπες.

Δυστυχώς ο Αλέξης Τσίπρας έπραξε το ακριβώς αντίθετο: Υποχώρησε από βασικές εθνικές γραμμές, για να σώσει την εξουσία του και να κερδίσει μια εφήμερη και προσωπική διεθνή εύνοια. Και εξηγούμε:

• Παραχώρησε ένα συμβιβαστικό όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό.
• Παραχώρησε την εθνότητα(nationality) και όχι απλά την ιθαγένεια(citizenship)
• Παραχώρησε τη γλώσσα
• Άνοιξε το δρόμο στους γείτονες μας προς την ασφάλεια του ΝΑΤΟ
• Διευκόλυνε την πορεία τους προς την ανάπτυξη και την ευημερία που θα φέρει η ένταξη τους στην ΕΕ χωρίς ανταλλάγματα.
• Άφησε απερίσκεπτα ανοιχτή τη διαπραγμάτευση για το μέλλον που αφορά στα δικαιώματα περίκλειστης Χώρας στην ΑΟΖ του Βορείου Αιγαίου, καθεστώς που είναι δυνατόν να μεταβληθεί ραγδαία, αν οι γείτονες μας ενταχθούν στην ΕΕ.
• Υποτίμησε επίσης τη διεξοδική ρύθμιση θεμάτων που αφορούν συμφωνίες υδροοικονομίας, οι οποίες σχετίζονται με την αξιοποίηση του κάμπου της Μακεδονίας μας καθώς και θέματα περιβαντολλογικής προστασία, που συνδέονται με τις επιπτώσεις ρύπανσης των κατιόντων ποταμών(Στρυμόνα,Αξιού) και του Θερμαϊκού κόλπου.
• Άφησε ανοιχτό προς διαπραγμάτευση στο μέλλον, το θέμα εκατοντάδων εμπορικών ονομάτων και σημάτων εξωστρεφών επιχειρήσεων της Βόρειας Ελλάδας που χρησιμοποιούν τον όρο Μακεδονία, οι οποίες θα αντιμετωπίσουν στο μέλλον μεγάλες δικονομικές περιπέτειες στη Γενεύη και στο Ευρωπαϊκό και τα Διεθνή Δικαστήρια.

Δυστυχώς τα δώσαμε όλα και δεν πήραμε σχεδόν τίποτα. Το θέμα δεν έκλεισε. Τώρα ανοίγει και θα έχει μεγάλη ανηφοριά.

Αντίθετα μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η Κυβέρνηση Καραμανλή στο Βουκουρέστι, ενσυνείδητα θυσίασε τον εαυτό της, για να σώσει τη Χώρα.

Σ’ αυτό το σημείο αν αξιωθείς ποτέ και φτάσεις, πρέπει να ξεχνάς τις πολιτικές ανασφάλειες, τα μικροκομματικά συμφέροντα και τις ανθρώπινες αδυναμίες και να συνομιλείς μόνο με το Θεό, με το Λαό και με την Ιστορία.

Αυτό ακριβώς έπραξε και ο Κώστας Καραμανλής στο Βουκουρέστι. Συνομίλησε με το Θεό ακολουθώντας τη φωνή της γνήσιας πατριωτικής συνείδησής του και αρνούμενος ενσυνείδητα την καρέκλα της εξουσίας.

Συνομίλησε με το Λαό τιμώντας τους ανθρώπους που τον αγάπησαν, τον πίστεψαν και τον ακολούθησαν.

Και τέλος συνομίλησε με την Ιστορία, δηλαδή με το Έθνος, τους νεκρούς και τους αγέννητους Έλληνες. Τους νεκρούς πατεράδες μας στους οποίους αναφέρεται η μελέτη Παπαγεωργίου και χρωστάμε τη Λευτεριά της Μακεδονίας και της Ελλάδας. Και τα αγέννητα παιδιά μας στα οποία οφείλουμε να παραδώσουμε μία Ελλάδα μεγαλύτερη και ισχυρότερη από αυτήν που παραλάβαμε.

Εμείς στο Βουκουρέστι μιλήσαμε με πράξεις ακόμα και σε αυτούς που αδυνατούν να ακούσουν και κυρίως να καταλάβουν τη Βοή της Ιστορίας και τους επαναλάβαμε δυνατά αυτό που υπερασπίστηκαν και οι μεγάλοι Έλληνες που πρωταγωνιστούν στην έρευνα του Βαλάντη. Τους είπαμε όλους ξεκάθαρα ότι:

«Η Μακεδονία ήταν, είναι και θα παραμείνει Ελληνική».»