Κομοτηνή: 3 βιβλιοπαρουσιάσεις εν μέσω θέρους από τις εκδόσεις Παρατηρητής της Θράκης, σε Μέγαρο Μουσικής, Δημοτική Βιβλιοθήκη και Αρχαιολογικό Μουσείο
—17/6 «Δύοντος του ηλίου, “Τerra incognita II”» | Μέγαρο Μουσικής Κοµοτηνής | 19:30
Η Στέγη Πολιτισµού Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, στο πλαίσιο του
Προγράµµατος Ορφέας 2026, και οι εκδόσεις Παρατηρητής της Θράκης, σας
προσκαλούν στην εκδήλωση «Δύοντος του ηλίου, “Τerra incognita II”», κατά
τη διάρκεια της οποίας, φίλοι και συνοδοιπόροι της ποιήτριας Μαρίας Δηµάση,
Καθηγήτριας του Τµήµατος Ανθρωπιστικών Σπουδών του Δηµοκρίτειου
Πανεπιστηµίου Θράκης, θα µιλήσουν για την προσωπική τους συνοµιλία µε τη
συλλογή της “Τerra incognita II” και θα αναγνώσουν ποιήµατα.
Στην εκδήλωση, δύοντος του ηλίου, στο Μέγαρο Μουσικής Κοµοτηνής,
την Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026, στις 19:30, παρουσία της ποιήτριας, θα
συµµετέχουν οι:
Πασχάλης Κατσίκας, ποιητής
Βάντα Παπαϊωάννου-Βουτσά, συγγραφέας
Χρήστος Χαρτοµατσίδης, συγγραφέας
Θωµάς Βουγιουκλής, ποιητής, οµότιµος καθηγητής Δ.Π.Θ.
Κωνσταντίνος Ταβουλτσίδης, ποιητής.
Θα ακουστούν µελοποιηµένα ποιήµατα προηγούµενων συλλογών της από τον
συνθέτη Ηλία Περδίκη.
Θα συντονίσει η Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη, φιλόλογος, επιμελήτρια εκδόσεων.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Με την πέμπτη ποιητική της συλλογή η Μαρία Δημάση, Καθηγήτρια Διδακτικής
γλώσσας και λογοτεχνίας στον παρευξείνιο χώρο, ολοκληρώνει ό,τι είχε
προοικονομήσει στην τέταρτη ομότιτλη «Τerra incognita, Πράξη Ι», επιλέγοντας
τη συλλογή με το ιντερμέδιο «Πορεία προς την Πράξη ΙΙ» κι αποδεχόμενη ότι,
στην τελετουργία (από)δόμησης των στίχων του βίου της με την Πράξη Ι, «είναι
προφανές ότι η κατακλείδα λείπει/ και πρέπει άμεσα να προστεθεί/ για λόγους
τυπικής ορθότητας».
Στην Πράξη ΙΙ, η ποιήτρια σκηνοθετεί τον εσωτερικό της μονόλογο σε έξι νέες
σκηνές: «Φιλοσοφώντας για τη ζωή…» (5η) «Φιλοσοφώντας/ με τις χαρές και τις
οδύνες της Γης (μου)/ […] Γενέθλιες παρούσες Γαίες/» (6η), «Μνημοσύνης
εγκώμια…» (7η), «Το παρόν…» (8η), «Του μέλλοντος…/ προβληματισμοί/
διαπιστώσεις-προσδοκίες» (9η), «Της αποκάλυψης…» (10η), ολοκληρώνοντας
το προσωπικό της (από)δομητικό ποιητικό αφήγημα.
«Ασκήσεων αυτογνωσίας/ συνέχεια…/», γράφει. «Αποκαλύψεις/ Αποδόμησης/
των προσδοκιών/ που καλλιεργεί/ αυτόκλητη/ η Οινάνθη/ ως όνομα νεολεξίας/
και ως χώρος ηδονών/ γευσιγνωσίας/ αλλά και αισθήσεων/ ή πιθανών/
φαλκιδευμένων παραισθήσεων…/», επιγραμματοποιώντας ποιητικά «οάσεις/
στέπες/ άγονες γραμμές/ του βίου» της στο παρόν, για να τις αφήσει πίσω της,
όπως αποκαλύπτει, προκειμένου να σμιλέψει «κοραλλένια χνάρια/ […] που
προς το ηλιοφώς πορεύονται…», χαιρετίζοντας, επιτέλους, την «Αlma Libre»
της. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
—19/6 «Ξυπνήστε ρε! Δεκαπέντε “Καρύδια”* διηγήματα» |
Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής | 19:00
Στο πλαίσιο των δράσεων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κομοτηνής και της
ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. «Κομοτηνή Εν Δράσει», οι εκδόσεις Παρατηρητής της Θράκης και ο
Πολιτιστικός Σύλλογος Καρυδιάς και Φίλων σας προσκαλούν στην παρουσίαση
της συλλογής διηγημάτων του Γιάννη Ιωαννίδη, «Ξυπνήστε ρε! Δεκαπέντε
“Καρύδια”* διηγήματα», που θα πραγματοποιηθεί, παρουσία του συγγραφέα,
στον προαύλιο χώρο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κομοτηνής, την
Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026 και ώρα 19:00.
Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Αγησίλαος Βεσεξίδης, Πρόεδρος του Πολιτιστικού
Συλλόγου Καρυδιάς και Φίλων.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
• Σοφία Μενεσελίδου, φιλόλογος, επιστημονική σύμβουλος Δημάρχου
Κομοτηνής
• Γιάννης Σιούλας, δημοσιογράφος.
Αποσπάσματα θα αναγνώσει η Χρύσα Ιωαννίδου, ηθοποιός, σκηνοθέτης.
Την εκδήλωση θα συντονίσει η Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη, φιλόλογος,
επιμελήτρια εκδόσεων.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
«…Αυτοί οι βράχοι, αυτές οι οσμές, ο αέρας και τα κύματα ήταν
η μόνη μας κληρονομιά. Αυτοί οι φεγγίτες. Αυτός ο έρωτας του “ανείπωτου”.
Από εδώ έρχομαι και από εδώ φεύγω, ως τα πέρατα της γης…».
Μανώλης Πρατικάκης, «Κιβωτός», εκδ. Τυπωθήτω/Δαρδανός, Αθήνα 2012, 18.
Η πρώτη συλλογή διηγημάτων του Γιάννη Ιωαννίδη, με τίτλο «Ξυπνήστε ρε! –
Δεκαπέντε “Καρύδια”* διηγήματα», είναι ό,τι δηλώνει: Καρύινη, αφού
λογοτεχνικός τόπος σε δεκατρία από αυτά, είναι ο γενέθλιος τόπος του, η
Καρυδιά Ροδόπης. Όχι ως μνήμη, αλλά ως αφετηρία δημιουργικής συνομιλίας,
μέσω των λέξεων, μιας βιωμένης χρονοτοπικής εμπειρίας που υιοθετεί
σύμπαντα τον κόσμο που την περιβάλλει: ανθρώπους και σπίτια, ζώα και φυτά,
βουνά και ποτάμια. Εξ ου και στη συλλογή δεν ανασύρονται ιστορίες από το
παρελθόν, με νοσταλγία και λυρισμό, εξιδανικεύοντας και εξωραΐζοντας, αλλά
κυρίως ζωγραφούνται καθημερινοί, ζωντανοί, άνθρωποι με καημούς και
«πάθια». Όλοι τους Καρυδιώτες, προσφυγικής καταγωγής, πολυδουλεμένοι,
μετανάστες, παλιννοστήσαντες, αλληλέγγυοι μεταξύ τους, ιδιόρυθμοι, ο καθένας
εντέλει με τη δική του ιστορία.
Με τον γενέθλιο τόπο, όπως συμβαίνει σε πολλούς συγκαιρινούς του
συγγραφείς, αισθητικά εκλαμβανόμενος να μετατρέπεται σε τόπο προσωπικής
και συλλογικής συνειδητότητας. Αυτός, εξάλλου, στενά συνδεδεμένος με
προσωπικές εικόνες και διατηρεί την ιστορικότητά του αλλά και δημιουργείται,
αφού κάθε τόπος, πραγματικός ή φανταστικός, χρειάζεται πρωτίστως κάποιον
που να αφηγείται και να διεκδικεί για χάρη του ένα παρόν, ικανό να μετακενωθεί
και στο μέλλον, κάποιον δηλαδή που να τον «κατασκευάζει» για να τον βιώσει
πρώτα ο ίδιος, συναπολαμβάνοντάς τον στη συνέχεια και με τους αναγνώστες
του.
Εν κατακλείδι, ο γενέθλιος τόπος τόσο ως γεωγραφικός όσο και ως νοητός
χώρος, συνδεόμενος με ιδέες, συναισθήματα, θέσεις κι ιδανικά,
μετασχηματίζεται σ’ έναν νέο, που άλλοτε ταυτίζεται με την πραγματικότητά του
και άλλοτε την αντιβαίνει, αφού η βιωμένη εντοπιότητα λειτουργεί, ενίοτε, και ως
στοιχείο έμμεσης, διαλεκτικής, πολιτισμικής αντιπαράθεσης. Εντούτοις, αξία
έχει, όπως έγραφε και ο Κωστής Παπαγιώργης στο βιβλίο του «Ίμερος και
Κλινοπάλη» (Καστανιώτης, 1992), ότι «οι τόποι ως αποπαίδια της αλήθειας,
μάλλον μιλούν τελευταίοι». Γιατί, αν «οι ερωτευμένοι κατοικούν και διαβαίνουν
τους τόπους με την αίσθηση ότι αναζητούν κάτι άλλο, […] στο τέλος οι ίδιοι αυτοί
τόποι, η αδιάφορη εξωτερικότητα, αποτελούν το εσωτερικό του έρωτά τους».
Με τα Καρύδια διηγήματα και τον συγγραφέα τους, αυτό μάλλον συμβαίνει…
Τ.Κ.-Β. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
—25/6 «Ένι ανιτσhιφαλάδα να πιτάξ ντ γκαρπουζουφλάδα;» |
Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής | 19:00
Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ροδόπης, το Εργαστήριο Γλωσσολογίας +ΜόρΦωΣη
και το Εργαστήριο Έρευνας και Διδασκαλίας της Ελληνικής Γλώσσας του ΔΠΘ,
οι Νεότερες Θράσσες Συγγραφείς και οι εκδόσεις Παρατηρητής της Θράκης σας
προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Κωνσταντίνας Καλλιντζή,
«Ένι ανιτσhιφαλάδα να πιτάξ ντ γκαρπουζουφλάδα; Διάλεκτος της Αγίας
Παρασκευής Λέσβου», που θα πραγματοποιηθεί στην αυλή του
Αρχαιολογικού Μουσείου Κομοτηνής (Α. Συμεωνίδη 4), την Πέμπτη 25
Ιουνίου 2026 και ώρα 19:00.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Πηνελόπη Καμπάκη-Βουγιουκλή, Ομότιμη Καθηγήτρια Γλωσσολογίας
ΔΠΘ,
Αγγελική Ευθυμίου, Καθηγήτρια Γλωσσολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα
Δημοτικής Εκπαίδευσης ΔΠΘ,
Κωνσταντίνα Καλλιντζή, συγγραφέας του βιβλίου.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα αναγνώσουν η Θεοδώρα Μάλαμα και ο
Γιώργος Καζαντζής, μέλη του Εργαστηρίου Θεατρικής Παιδείας του ΔΗΠΕΘΕ
Κομοτηνής.
Την εκδήλωση θα συντονίσει η Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη, φιλόλογος,
επιμελήτρια εκδόσεων.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Τι συμβαίνει όταν μία φοιτήτρια γλωσσολογίας έρχεται στην Αγία Παρασκευή
Λέσβου, από όπου κατάγεται, χωρίς όμως να γνωρίζει τη διάλεκτο; Και ακόμα
χειρότερα: τι θα συμβεί αν η ηρωίδα μας, που βαφτίστηκε Κλεονίκη, τη
φωνάζουν Νίκη και οι ντόπιοι επιμένουν να αποκαλούν Κλιγουνέλ’, επιχειρεί να
συντάξει ένα λεξικό της διαλέκτου, προκειμένου να δείξει πρόσωπο στο διεθνές
συνέδριο διαλεκτολογίας που διεξάγεται στη Μυτιλήνη; Σκούρα τα πράματα και
πολλά τα εμπόδια, με πρώτο από όλα την προσπάθεια απάντησης του
διαλεκτικού ερωτήματος: «Ένι ανιτσhιφαλάδα να πιτάξ ντ γκαρπουζουφλάδα;».
Η συγγραφέας Κωνσταντίνα Καλλιντζή, αρχαιολόγος με ιδιαίτερα σημαντική
θητεία στα αρχαιολογικά πράγματα της Θράκης, και ως προϊσταμένη της
Εφορείας Αρχαιοτήτων Ξάνθης, αλλά και ένθερμος, εφ’ όρου ζωής,
αγιοπαρασκευιώτισσα, λάτρης του γενέθλιου πολιτισμικού περιβάλλοντος, με
λογοτεχνική μαεστρία και ανυπέρβλητο χιούμορ πλάθει ήρωες και
σπαρταριστούς διαλόγους με κάδρο τη σύγχρονη καθημερινή ζωή, όπου
παραδοσιακές κοινωνικές και κοινωνιογλωσσολογικές αντιλήψεις, διαλεγόμενες
με χάρη, διασταυρώνονται.
Η ίδια, επεξηγώντας μας στα «ελληνικά» τον τίτλο του διαλεκτικού της
διηγήματος, «Είναι απερισκεψία να πετάξεις την καρπουζόφλουδα;»,
παραπέμπει για την απάντηση απ’ ευθείας σ’ αυτό…
Όμως, «ιπιδή ι κόσμους αγκάλιασι του βιβλίου τσhι του κακνάρξι, η πρωτ
έκδουσh ιξαντλήσhτσhι μάνι μάνι». Έτσι, η δεύτερη αναθεωρημένη του έκδοση
είναι πλέον γεγονός!