Τι μας κρύβουν για την γέφυρα Κομψάτου !;
Τι μας κρύβουν για την γέφυρα Κομψάτου;
Στην φωτογραφία βλέπετε την ανηφορική παράκαμψη της από δεκαετίας πεσμένης γέφυρας στον Κομψάτο. Καλώς και ας άργησε, έγινε ασφαλτόστρωση σε ένα μικρό τμήμα του δρόμου, αμέσως μετά τον Πολύανθο, το οποίο τον χειμώνα με τον πάγο, ήταν δύσκολο να το ανεβείς και να το κατεβείς. Ωστόσο, γιατί τώρα που τελειώνει η κατασκευή της νέας γέφυρας και γίνονται χωματουργικές για να διορθωθεί το πρόβλημα με τις κατολισθήσεις; Πόσο μακριά θα πάει η βαλίτσα; Θα μας πιάσει άλλος ένα χειμώνας με χρήση της παράκαμψης και της παλιάς γέφυρας; Εκτός και αν, την είχαν την άσφαλτο και είπαν να την αξιοποιήσουν για τον συγκεκριμένο δρόμο. Πάντως, πάνω που λέγαμε ότι οσονούπω θα την πατήσουμε τη νέα γέφυρα, δεν έχουμε χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωση των έργων. Κάτι για Φθινόπωρο λέχθηκε, αλλά τώρα πια, ποιος και γιατί να το πιστέψει; Άλλωστε, είναι και το τμήμα Ιάσμου-Κοπτερού που θα (θα, θα, θα) γινόταν, αλλά πάλι στα λόγια μείναμε.
Τις …παλιές ταινίες, με διαλογική συζήτηση
Ο θερινός κινηματογράφος, αυτό το κάτι σαν κινηματογράφος, ξεκινάει τις προβολές για 7η συνεχόμενη χρονιά με ταινίες που αγαπήθηκαν από το σινεφίλ κοινό της Κομοτηνής. Βλέπετε, θεωρούμε ως δεδομένο ότι η πόλη έχει σινεφίλ κοινό και πρέπει να δει ξανά ταινίες που αγάπησε. Εντάξει, αλλά να που ο Ποπολάρος προτείνει μια διαφορετική προσέγγιση. Να παίζονται παλιές ελληνικές ταινίες και μετά την προβολή να γίνεται ένας διάλογος μεταξύ του φιλοθεάμονος κοινού. Μην πείτε…δεν θα έχει ενδιαφέρον να προβληθεί το «Υπάρχει και φιλότιμο» και μετά να ακουστεί πως βλέπουν οι κομοτηναίοι το τότε με το τώρα; Άλλωστε, ηθογραφίες ήταν πολλές από τις ταινίες εκείνης της εποχής και ο διάλογος και η κατάθεση απόψεων μετά την προβολή τους, θα μας δείξει αν και πόσο κοντά παραμένουμε, ως κοινωνία, σε εκείνη την εποχή. Α και θα μπορούσε ο διάλογος να περιλάβει και την γλωσσική εξέλιξη, στον γραπτό και στον προφορικό λόγο. Πρόταση για άλλες ταινίες προς προβολή και συζήτηση, «Ο Θανασάκης ο πολιτευόμενος», «Η βουλευτίνα», «Της κακομοίρας», «Τζένη – Τζένη», «Ένας ήρως με παντούφλες»… Ε και τιμής ένεκεν, μια βραδιά να προβληθεί και «Ο Ποπολάρος». Θα έρθει να την δει και ο Ποπολάρος, ινκόγκνιτο.
Εμείς με τα ξένα, η Ξάνθη με τοπικά
Τώρα, στη Ξάνθη, είτε διαβάζουν Ποπολάρο, είτε κάνουν πράγματα για τον τόπο τους. Προφανώς, το δεύτερο, καθότι πάντα έτσι έκαναν στη γειτονική μας πόλη και για αυτό είναι δεκαετίες μπροστά σε εκδηλώσεις. Λοιπόν, γεύσεις Ξάνθης και έκθεση τοπικών προϊόντων, την ώρα που εμείς φέρνουμε τις περιπλανώμενες ανά την Ελλάδα εκδηλώσεις με ξενικά γρήγορα φαγητά. Γιατί, άντε τώρα να σχεδιάσεις, να οργανώσεις, να ενημερώσεις τι και γιατί το κάνεις, όταν παίρνεις ένα τηλέφωνο, κλείνεις την εκδήλωση και βγαίνεις από την υποχρέωση. Και επειδή στη Ξάνθη έχουν και εκθεσιακό κέντρο, το «Φίλιππος Αμοιρίδης», να ευχηθούμε να οργανώσουν μια περιφερειακή έκθεση τροφίμων και ποτών από την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, με συμμετοχή εστιατορίων, καφέ-μπαρ και ταβερνών της πόλης, με τοπικά πιάτα, ποτά, κοκτέιλ, Ε, θα πάνε και οι δικοί μας να βγουν φωτογραφίες και να μας τις στείλουν προς δημοσίευση.
Επισκέψεις, για να συνηθίσουμε στην ιδέα
Να και κάτι που δεν το περιμέναμε, να κάνουμε σειρά για να επισκεφθούμε για να περιηγηθούμε στο εργοτάξιο του έργου Γενικού Νοσοκομείου Κομοτηνής «Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος», ώστε να δούμε από κοντά την πρόοδο των εργασιών. Ε, αν με αφορμή την ξενάγηση, μας παίρνουν και την πίεση ή μας κάνουν μια δωρεάν ανάλυση αίματος, γιατί όχι; Πάντως, συνειρμικά, καλώς να πάμε, έτσι για να συνηθίσουμε στην ιδέα, ότι, αργά ή γρήγορα, όλοι θα περάσουμε από εκεί, όταν θα είναι λειτουργικό, όχι για περιήγηση, αλλά για νοσηλεία ή για μια επίσκεψη στα επείγοντα. Εντωμεταξύ, ούτε λόγος για το τι θα μπορούσε να γίνει με το κτήριο και τον περιβάλλοντα χώρο του υπάρχοντος νοσοκομείο. Το μεγαλύτερο και καλύτερο οικόπεδο μετά κτίσματος στην πόλη, την οποία θα μπορούσε να εξυπηρετήσει πολλαπλώς στο μέλλον. Με μεταφορά και συγκέντρωση εκεί πολλών κρατικών και αυτοδιοικητικών υπηρεσιών, για εξοικονόμηση χρημάτων από ενοίκια και για αποσυμφόρηση του κυκλοφοριακού προβλήματος.
«Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος», να τον κόψει;
, ενώ δυο κυκλικοί κόμβοι, αν και με μεγάλη καθυστέρηση, υλοποιούνται εντός της πόλης της Ξάνθης. Εμείς στην Κομοτηνή, θα το συζητάμε για μερικές δεκαετίες ακόμη, καθότι το καλό πράγμα αργεί να γίνει. Και έπειτα, προηγούνται τα έργα …ανάπλασης οδών και πεζοδρομίων, η χαρά των εργολάβων και των τραπεζοκαθισμάτων. Είναι ζητήματα που στην Κομοτηνή μοιάζουν με «γόρδιους δεσμούς», όπως ο δυσεπίλυτος κόμπος που συνέδεε το ζυγό με το άρμα του αρχαίου βασιλιά της Φρυγίας, Γόρδιου. Σήμερα, ο όρος, χρησιμοποιείται μεταφορικά για να περιγράψει ένα πολύπλοκο και μπερδεμένο πρόβλημα που απαιτεί ριζοσπαστική και τολμηρή λύση. Αλλά, «ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;», που ρωτούσε η αδελφή του Μακεδόνα (όχι από τα Σκόπια) στρατηλάτη, η οποία είχε μεταμορφωθεί σε γοργόνα. Διαχρονικά, τοπικά, η απάντηση μας είναι ότι πέθανε, για αυτό και η γοργόνα εξοργίζεται, προκαλεί θαλασσοταραχή και βουλιάζει το πλοίο, δηλαδή την πόλη, σε ανυποληψία και σε αυταπάτες μεγαλείου.
«Είναι πολλά τα λεφτά Άρη»
Τι τα θέλετε, είδε και αποείδε ο Ποπολάρος ότι με την πολιτική ή και με την δημοσιογραφία χαΐρι δεν έχει, οπότε τα παρατάει όλα και πάει για μητροπολίτης. Πέντε χιλιάρικα είναι αυτά, αύξηση 80%, δεν τα ξεπερνάς τόσο εύκολα. Με τι υπόβαθρο θα ρωτήσετε… Ε, πως, παππού παπά είχε ο Ποπολάρος. Παπάς, αλλά κομμουνιστής, αληθινός, για αυτό και δεν τον άντεξε η Εκκλησία και του είπε πως δεν της κάνει. Γιατί πρέπει να παίρνει πέντε χιλιάρικα μισθό ο μητροπολίτης, κανείς δεν το εξήγησε, αλλά έχει ο Θεός…, δηλαδή ο λαός και πληρώνει. Ε, δεν μπορεί, κάποτε θα γίνουμε Ευρώπη, με πλήρη διαχωρισμό κράτους από Εκκλησία, διότι προς το παρόν, συνεχίζουμε να ανήκουμε στην Ανατολία.
