Ο Κωνσταντίνος Χατζηπολυκάρπου παρουσιάζει τον δίσκο του “Ο έρωτας στα χρόνια της φοβέρας”
Το πρώτο τραγούδι από τον δίσκο «Ο Έρωτας στα Χρόνια της Φοβέρας», με τίτλο «Δεν Αλλάζουν», μιλά για τη μάστιγα της εποχής μας: τη μνήμη, το πόσο εύκολα ξεχνάμε, σκορπάμε λόγια και την αυταπάτη ότι μπορούμε να αλλάξουμε τους ανθρώπους. «Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, απλά αποκαλύπτονται». –
Ότι Σε Σκότωσε
«Ότι Σε Σκότωσε», το δεύτερο τραγούδι από τον δίσκο «Ο Έρωτας στα Χρόνια της Φοβέρας». Ένα τραγούδι που μιλά για ανόητες αγάπες που επιστρέφουν, έστω και για λίγο ακόμα. Η συνέχεια στο τραγούδι – καλή ακρόαση. –
Οδός Τεθλασμένης
Το τρίτο τραγούδι από τον δίσκο «Ο Έρωτας στα Χρόνια της Φοβέρας». Ένα τραγούδι που μιλά για μια οδό στην παλιά Λευκωσία, κάπου στα στενά της Ερμού, κρύβοντας μέσα της πρόσωπα, εικόνες και λόγια. Μια ιστορία που, με λίγη δόση τύχης ή ατυχίας, μπορεί και να τη ζήσεις. Έτσι κι αλλιώς, τα τραγούδια έχουν την ιδιότητα να ξορκίζουν τους «δαίμονες», είτε κατοικούν μέσα μας είτε πέρασαν από τη ζωή μας με οποιαδήποτε μορφή. –
Το Πανηγύρι των Φαλλών
Το «Πανηγύρι των Φαλλών» είναι το τέταρτο τραγούδι από τον πρώτο μου δίσκο, «Ο Έρωτας στα Χρόνια της Φοβέρας». Τη μουσική την γράψαμε μαζί με τον φίλο μου Kiki A. Apostolou, ενώ οι στίχοι είναι δικοί μου. Πρόκειται για ένα τραγούδι που καυτηριάζει τα κακώς κείμενα στις ανθρώπινες σχέσεις. Ο τίτλος του ακροβατεί ανάμεσα στο κυριολεκτικό και στο μεταφορικό — όπως ακριβώς και η εποχή μας. Ίσως να αγγίζει τη μάστιγα της δικής μου γενιάς: «Μας έχουν μάθει να ερωτευόμαστε με τον τρόπο που καταναλώνουμε». Μέσα από αυτή τη σκέψη γεννήθηκε και το συγκεκριμένο τραγούδι.-
Ο Έρωτας στα Χρόνια της Φοβέρας
Το πέμπτο τραγούδι στη σειρά, που φέρει και τον ομώνυμο τίτλο του δίσκου. Ένα τραγούδι που μιλά για μια άλλη πανδημία της εποχής μας: τον φόβο. Γραμμένο μέσα στην πρώτη καραντίνα, καθρεφτίζει έναν προσωπικό, αλλά ταυτόχρονα συλλογικό απολογισμό της εποχής μας. Ο φόβος, ένα θηρίο που ξυπνά μέσα μας, στέκεται απέναντι σε έναν «αόρατο θεό»: τον έρωτα. –