Νέα μελέτη συνδέει την ηχορύπανση από την κυκλοφορία με αυξημένο κίνδυνο νόσου του Πάρκινσον

Η συνεχής έκθεση στον θόρυβο που προκαλεί η οδική κυκλοφορία ενδέχεται να σχετίζεται με μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης της νόσου του Πάρκινσον, σύμφωνα με νέα επιστημονική έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό JAMA Neurology. Αν και τα ευρήματα δείχνουν μια σημαντική συσχέτιση, οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι δεν αποδεικνύουν πως ο θόρυβος αποτελεί άμεση αιτία της νόσου.

Η μελέτη βασίστηκε σε στοιχεία από περισσότερους από τρία εκατομμύρια κατοίκους της Δανίας, ηλικίας άνω των 40 ετών, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν για περίπου 13 χρόνια. Οι ερευνητές υπολόγισαν τα επίπεδα θορύβου στις κατοικίες των συμμετεχόντων σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και της νύχτας, θεωρώντας ως υψηλή έκθεση τα επίπεδα άνω των 60 ντεσιμπέλ.

Η ανάλυση έδειξε ότι όσοι ζούσαν σε περιοχές με αυξημένη ηχορύπανση ήταν συχνότερα άνδρες, ζούσαν μόνοι, είχαν χαμηλότερο εισόδημα και κατοικούσαν σε γειτονιές με λιγότερους χώρους πρασίνου και μεγαλύτερη ατμοσφαιρική ρύπανση.

Για να περιορίσουν την επίδραση άλλων παραγόντων, οι ερευνητές έλαβαν υπόψη στοιχεία όπως η ηλικία, τα κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά, το κάπνισμα, η φυσική δραστηριότητα και η πρόσβαση σε χώρους πρασίνου. Παράλληλα, προσπάθησαν να διαχωρίσουν την επίδραση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης από εκείνη του θορύβου, συγκρίνοντας κατοικίες με διαφορετικό επίπεδο ηχομόνωσης.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η παρατεταμένη έκθεση στον θόρυβο της κυκλοφορίας συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου του Πάρκινσον. Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι ο συνεχής θόρυβος, ιδιαίτερα τις νυχτερινές ώρες, μπορεί να διαταράσσει τον ύπνο και να αυξάνει τα επίπεδα του χρόνιου στρες, παράγοντες που ενδέχεται να επηρεάζουν αρνητικά την υγεία του νευρικού συστήματος.

Αντίθετα, όσοι διαμένουν σε κατοικίες με πιο ήσυχους χώρους ή καλύτερη ηχομόνωση φαίνεται να έχουν χαμηλότερο κίνδυνο, καθώς προστατεύονται περισσότερο από τη συνεχή έκθεση στον θόρυβο.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι πρόκειται για μελέτη παρατήρησης, επομένως δεν μπορεί να αποδείξει σχέση αιτίας και αποτελέσματος. Παρ’ όλα αυτά, τα ευρήματα ενισχύουν την ανάγκη να λαμβάνεται υπόψη η μείωση της ηχορύπανσης στον αστικό σχεδιασμό και στην ανάπτυξη κατοικημένων περιοχών.

Άλλωστε, προηγούμενες έρευνες έχουν ήδη συνδέσει την έντονη ηχορύπανση με αυξημένο στρες, υψηλή αρτηριακή πίεση, διαταραχές ύπνου και δυσκολίες στη συγκέντρωση, υπογραμμίζοντας τη σημασία ενός πιο ήσυχου περιβάλλοντος για τη συνολική υγεία.