Μεγαλώνετε αγόρια: Οι αλλαγές στη συμπεριφορά που χρειάζονται την προσοχή σας!

Πίσω από την ένταση, την απομάκρυνση ή τη σιωπή μπορεί να υπάρχουν συναισθήματα που ένα παιδί δυσκολεύεται ακόμη να εκφράσει.

Όταν ένα αγόρι δεν συνηθίζει να μιλά για όσα νιώθει, είναι εύκολο να υποθέσουμε ότι δεν αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία. Μπορεί να σκεφτούμε ότι απλώς δεν είναι ιδιαίτερα εκφραστικό, ότι περνά μια προσωρινή φάση ή ότι καθώς μεγαλώνει έχει μεγαλύτερη ανάγκη για ανεξαρτησία και προσωπικό χώρο. Ωστόσο, η έλλειψη επικοινωνίας δεν σημαίνει απαραίτητα ότι απουσιάζουν τα συναισθήματα.

Έρευνα της Crisis Text Line στις ΗΠΑ, η οποία εξέτασε περισσότερες από 71.000 πραγματικές συνομιλίες με αγόρια και άνδρες που αναζήτησαν ψυχολογική υποστήριξη, αναδεικνύει ένα σημαντικό ζήτημα για τους γονείς. Τα αγόρια μπορεί να βιώνουν άγχος, μοναξιά και έντονη ψυχολογική πίεση, ακόμη και από μικρή ηλικία.

Ένα ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο είναι ότι μπορούν να αναζητήσουν βοήθεια όταν αισθάνονται πως υπάρχει ένα περιβάλλον όπου είναι ασφαλές να εκφραστούν. Ένα τέτοιο περιβάλλον μπορεί να καλλιεργηθεί μέσα στην οικογένεια από νωρίς, πριν ακόμη εμφανιστεί μια σοβαρή δυσκολία.

Το άγχος μπορεί να εκφράζεται διαφορετικά

Ένα αγόρι που αντιμετωπίζει συναισθηματική πίεση δεν είναι απαραίτητο να κλάψει ή να πει ξεκάθαρα ότι αισθάνεται αγχωμένο. Η δυσκολία μπορεί να εκδηλωθεί με διαφορετικούς τρόπους.

Ίσως γίνει περισσότερο ευερέθιστο, να αντιδρά με θυμό ή να αποφεύγει την επαφή με τους άλλους. Μπορεί επίσης να χάσει το ενδιαφέρον του για δραστηριότητες που προηγουμένως απολάμβανε, να παρουσιάσει δυσκολίες στον ύπνο ή να αναφέρει συχνά σωματικές ενοχλήσεις, όπως πονοκέφαλο ή πόνο στην κοιλιά. Ακόμη, μια απότομη αύξηση του χρόνου που περνά στο κινητό ή στα videogames μπορεί να αποτελεί μια αλλαγή που αξίζει να παρατηρηθεί.

Το σημαντικότερο είναι να δίνουμε σημασία στις αλλαγές σε σχέση με τη συνηθισμένη συμπεριφορά του παιδιού. Αν παρατηρούμε ότι «δεν είναι όπως παλιά», δεν χρειάζεται να αντιδράσουμε με πανικό. Χρειάζεται όμως να δείξουμε ενδιαφέρον, να παρατηρήσουμε και να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί του.

Γιατί μπορεί να δυσκολεύονται να εκφράσουν όσα νιώθουν

Φράσεις όπως «να είσαι δυνατός», «μην κλαις» ή «τα αγόρια δεν φοβούνται» μπορούν να δημιουργήσουν την αντίληψη ότι η ευαισθησία και η έκφραση των συναισθημάτων αποτελούν σημάδια αδυναμίας.

Ακόμη και αν τέτοιες αντιλήψεις δεν καλλιεργούνται μέσα στην οικογένεια, τα παιδιά μπορεί να τις συναντούν στο σχολείο, στις παρέες τους ή γενικότερα στο περιβάλλον τους. Έτσι, ένα αγόρι μπορεί να μάθει να εκφράζει πιο εύκολα τον θυμό του, αλλά να δυσκολεύεται να μιλήσει για τον φόβο, τη στενοχώρια ή την απογοήτευσή του.

Μπορεί, για παράδειγμα, αντί να πει ότι πληγώθηκε να αντιδράσει με εκνευρισμό ή αντί να ζητήσει υποστήριξη να απομακρυνθεί. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να μαθαίνει από μικρή ηλικία ότι η αναζήτηση βοήθειας αποτελεί μια φυσιολογική και γενναία επιλογή.

Δεν χρειάζεται κάθε συζήτηση να καταλήγει σε λύση

Όταν ένα παιδί αποφασίζει να μοιραστεί κάτι μαζί μας, είναι φυσικό να θέλουμε αμέσως να το βοηθήσουμε και να βρούμε μια λύση. Ωστόσο, μερικές φορές αυτό που χρειάζεται περισσότερο είναι απλώς ένας άνθρωπος που θα το ακούσει.

Εκφράσεις όπως «μην αγχώνεσαι» ή «δεν υπάρχει λόγος να στενοχωριέσαι» μπορεί να ειπωθούν με καλή πρόθεση, όμως ενδέχεται να κάνουν το παιδί να αισθανθεί ότι τα συναισθήματά του δεν γίνονται πραγματικά κατανοητά.

Η ουσιαστική επικοινωνία ξεκινά συχνά από την απλή ακρόαση, χωρίς κριτική και χωρίς την πίεση να διορθωθεί αμέσως αυτό που αντιμετωπίζει.

Οι πιο ουσιαστικές συζητήσεις μπορεί να γίνουν αυθόρμητα

Δεν είναι απαραίτητο κάθε σημαντική κουβέντα να ξεκινά με μια επίσημη συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο. Για αρκετά αγόρια μπορεί να είναι πιο εύκολο να εκφραστούν όταν δεν αισθάνονται ότι βρίσκονται υπό πίεση.

Μια απλή ερώτηση την κατάλληλη στιγμή μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για μια πολύ βαθύτερη συζήτηση. Αν το παιδί δεν θέλει να απαντήσει εκείνη τη στιγμή, είναι καλό να του δώσουμε τον απαραίτητο χώρο. Η σιωπή του δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν άκουσε ή ότι δεν θέλει ποτέ να μιλήσει. Μπορεί απλώς να χρειάζεται περισσότερο χρόνο μέχρι να αισθανθεί έτοιμο.

Όταν υπάρχει πραγματική ανησυχία, χρειάζεται άμεση αντίδραση

Εάν παρατηρούνται έντονες ή επίμονες αλλαγές στη συμπεριφορά ενός παιδιού και υπάρχει σοβαρή ανησυχία για την ψυχική του κατάσταση, δεν είναι σωστό να αγνοείται το ζήτημα.

Σε μια τέτοια περίπτωση, οι γονείς μπορούν να ανοίξουν μια ήρεμη και άμεση συζήτηση σχετικά με το πώς αισθάνεται το παιδί και, όταν χρειάζεται, να ζητήσουν τη βοήθεια ειδικού ψυχικής υγείας.

Το σημαντικό είναι το παιδί να γνωρίζει ότι δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσει μόνο του μια δύσκολη κατάσταση και ότι υπάρχει ένα ασφαλές περιβάλλον στο οποίο μπορεί να μιλήσει, να εκφραστεί και να ζητήσει στήριξη.

Με αναφορές από:vwoman.gr/Επιμέλεια:ΜΚΜ