Μια πίτσα και δυο μπύρες που να τις βάλω;
Μια πίτσα και δυο μπύρες που να τις βάλω;
Ε, ναι, θα το έχετε ακούσει το ανέκδοτο με τον πελάτη που μπαίνει σε ταξί και ρωτά, μια πίτσα και δυο μπύρες που να τις βάλω; Και αφού ο ταξιτζής, νομίζοντας πως τις έχει πακέτο, του λέει, να βάλτες εδώ πλάι, αυτός ξερνάει στο σημείο που του υπέδειξε ο ανυποψίαστος ταξιτζής. Έτσι και εμείς, ξερνάμε τελευταίες μέρες από τα όργια διαφθοράς. Βέβαια, έχουμε και το παράδειγμα της τοπικής ελληνικής ιδιοκτησίας Βεργίνα που νίκησε τον πολυεθνικό κολοσσό Χάινεκεν, μέσα στο σπίτι, αλλά, άλλο οι Ολλανδικές αρχές και άλλο οι Ελληνικές. Γιατί, όταν πρέπει να περάσεις από το κόσκινο της ΑΑΔΕ για στείλεις σε φίλο 20 ευρώ με IRIS, ε ξερνάς όταν ακούς για δεκάδες εκατομμύρια της «πίτσας» και του «χωριάτικου» να ξεγελούν την ΑΑΔΕ, για αστυνομικούς που κάνουν τα στραβά μάτια για «εξτραδάκια» και για δικαστές που πέρα βρέχει. Όσο για τα «μεγάλα ψάρια» που πιάνει η κυβέρνηση, για «αθερίνα» πρόκειται, καθώς τα καρτέλ ενέργειας, μάρκετ, κοτζαμπάσηδες, συνεχίζουν να απολαμβάνουν δικαστικής και φορολογικής «νομιμότητας» και κανονικότητας. Τα «μεγάλα ψάρια», το σκίζουν το «δίχτυ», ή το σκίζει ο ίδιος ο «ψαράς», τα μικρά πιάνονται, αν και όταν θέλει ο «ψαράς». Με δυο λόγια, ξεράστε υπεύθυνα…
Στον «αυτόματο» και δεν βαριέσαι…
Και βέβαια θα πάρουν δική τους για καθαρίστρια, εδώ πήραν δική τους φιλενάδα και δεν έγινε κάτι… Ο Δήμος Κομοτηνής πάει στον «αυτόματο» εδώ και χρόνια, είναι ο παράδεισος του εργολάβου και των «δικών μας», αλλά, μας την λένε για τα επανωτά βραβεία, την πόλη όπου αξίζει να ζεις, την αλλαγή φυσιογνωμίας της Κομοτηνής, την ανακύκλωση και ότι εμείς φταίμε που δεν ξέρουμε πώς να πετάμε τα σκουπίδια. Η αυτοδιοίκηση, γενικότερα, ακολουθεί τα πεπραγμένα της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Βλέποντας πολιτικούς, βουλευτές, υπουργούς, να κάνουν ότι θέλουν και λογαριασμό να μην δίνουν, χαζοί είναι οι αυτοδιοικητικοί να μην τους τους αντιγράψουν; Που αν δουν τι σημαίνει Δήμος στην υπόλοιπη ΕΕ, θα τρίβουν τα μάτια τους από τις αρμοδιότητες, το χρήμα που διαχειρίζονται, τα έργα που κάνουν. Αλλά, μήπως και που θα το δουν, θα το μάθουν, θα το καταλάβουν… Εμείς είμαστε να στήνουμε με ξένα κόλλυβα εκδηλώσεις της πλάκας, να βγάλουμε την πολιτιστική υποχρέωση και να τρέχουμε σε υπουργεία εκλιπαρώντας για χρηματοδότηση. Αυτό δεν είναι αυτοδιοίκηση, είναι αυταπάτη διοίκησης. Και στο τέλος, θέλουν και να τους δοξάζουμε, λες και μας κάνουν χάρι με ένα πεζοδρόμιο, μια πλακόστρωση, μια διαφημιστική εκδήλωση Ευρωπαϊκού προγράμματος. Και άντε με τα ευρωπαϊκά, δεν τα πάνε καλά, ούτε το αρχαίο ελληνικό σύστημα της πόλης-κράτους, μιας πλήρους και αυτόνομης κοινότητας που περιλάμβανε το άστυ και την ύπαιθρο χώρα, δεν μπορούν να κατανοήσουν και να διεκδικήσουν ένα παρόμοιο για την σημερινή αυτοδιοίκηση.
«Όλο φόροι και αστυνόμοι»
Ολόκληρο το 2019 ο ΦΠΑ ήταν 17 δις – ενώ μόνο στο ενιάμηνο του 2026 εκτοξεύτηκε στα 23 δις. Και το 2019 ξοδεύαμε περισσότερα, αλλά οι τιμές ήταν πολύ πιο κάτω. Σήμερα, ξοδεύουμε λιγότερα, αλλά με τις τιμές στα ύψη, έχουμε μια κανονική φοροληστεία. Και ας λέει η κυβέρνηση πως μείωσε δεκάδες φόρους. Για τους εφοπλιστές και τους άλλους κοτζαμπάσηδες. Η φράση «όλο φόροι και αστυνόμοι» είναι ένας παλιός, λαϊκός ειρωνικός στερεότυπος χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται στην Ελλάδα για να περιγράψει ένα υπερβολικά αυταρχικό, γραφειοκρατικό ή καταπιεστικό κράτος.
Ιστορικά, η φράση αντανακλά περιόδους της ελληνικής ιστορίας (όπως ο 19ος αιώνας ή μεταπολεμικές δεκαετίες) όπου η κρατική μηχανή ήταν αδύναμη στο να παρέχει κοινωνικό κράτος (υγεία, παιδεία, υποδομές), αλλά ιδιαίτερα αποτελεσματική και εμφανής μόνο όταν επρόκειτο να εισπράξει φόρους ή να επιβάλει την τάξη. Α, υπάρχει και ο στίχος «Όλο νόμοι κι αστυνόμοι και σπανίως υπονόμοι, το κακό παραμονεύει και τη χώρα υπονομεύει…» το Μανώλη Ρασούλη, αν και ο στίχος «Όλο φόροι και αστυνόμοι», είναι από ποίημα του Σουρή. Όσο για τους υπονόμους, όπου και αν υπάρχουν, βουλωμένοι είναι ή από κακοτεχνίες ή επειδή είναι μπερδεμένες οι αρμοδιότητες. Και σχετικά με το κείμενο στη φωτογραφία που συνοδεύει το σχόλιο, αν και αποδίδεται στον Γεώργιο Σουρή, στην πραγματικότητα, η φράση αυτή είναι σύγχρονης επινόησης (αγνώστου δημιουργού), γραμμένη σε «ψευδο-καθαρεύουσα», και γεννήθηκε μέσα στα ελληνικά blogs και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, για να σχολιάσει την επικαιρότητα.
Αν ποτέ γίνει η ανάπλαση της…
Στις καλένδες των καλενδών και η ανάπλαση της δημοτικής αγοράς και ούτε το τελευταίο δημοτικό συμβούλιο μας διαφώτισε αρκετά για τους λόγους που η ανάπλαση παραμένει στο περίμενε. Πάντως, οι αναπλάσεις οδών προχωρούν, φαίνεται έχουν προτεραιότητα… Σε κάθε περίπτωση, αν γίνουν νέες μελέτες για την δημοτική αγορά, ας εξεταστεί και το ενδεχόμενο να γίνει ένας όροφος από πάνω και να χρησιμοποιηθεί για πάρκινγκ επιβατικών αυτοκινήτων. Θα είναι μια κάποια λύση στο πρόβλημα στάθμευσης. Όπως και το ενδεχόμενο να «πέσει» ένας όροφος πάνω από υπάρχον δημοτικό πάρκινγκ πίσω από το «Παπανικολάου».
Να το κάνουμε ανθρακούχο το νερό
Σύμφωνα με τον κ. Λεβέντη της «Λαϊκής Συσπείρωσης», στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο, δημοσίευμα στον ηλεκτρονικό Τύπο, ανέφερε ότι «στη γενική κατάταξη των 332 Δήμων της χώρας ο Δήμος Κομοτηνής κατατάσσεται στη 16η θέση των ακριβότερων Δήμων στα τιμολόγια νερού». Ναι, αλλά, το νερό της Κομοτηνής είναι ποιοτικό, θα μπορούσε να αντιτάξει ο δήμαρχος, κατά τον Άδωνι που κάποτε δικαιολόγησε την ακρίβεια στα τιμολόγια ρεύματος, λέγοντας πως το ελληνικό ρεύμα είναι …ποιοτικό. Πάντως, επειδή όντως είναι ακριβό το νερό, σαν να πίνουμε Perrier, θα μπορούσε η ΔΕΥΑΚ να βοηθήσει τους δημότες, τουλάχιστον να ξοδεύουν λιγότερα για φαγητό. Πώς; Πολύ απλά, να κάνει το νερό της Κομοτηνής ανθρακούχο. Έτσι και αλλιώς, το αγιάζουμε κάθε χρόνο, ας το κάνουμε και ανθρακούχο. Πίνοντας ένα ποτήρι ανθρακούχο νερό πριν από το γεύμα, γεμίζει το στομάχι, μειώνοντας την τάση για υπερφαγία. Ε μα ποια, όλα ο Ποπολάρος θα τα σκέφτεται;
