
Ειδήμονες στην καταστροφή αναμνήσεων
Ειδήμονες στην καταστροφή αναμνήσεων
Πριν λίγες ημέρες, ο Ποπολάρος έτυχε να ακούσει ερώτηση επισκέπτριας της πόλης, αν η Κομοτηνή έχει ιστορικό κέντρο. Άντε τώρα να της εξηγήσεις, πως θα είχε, τουλάχιστον πολλά ιστορικά σημεία, αν πλειάδα τοπικών «αρχόντων», αλλά και δημοτών, δεν ήταν ειδήμονες στην καταστροφή αναμνήσεων. Επειδή έτσι βόλευε το ιδιωτικό συμφέρον, λόγω ανικανότητας να σχεδιάσουν την ανάπτυξη της πόλης, γιατί καλύτερα να πηγαίνεις για ποτάκι παρά να ασχολείσαι με τα καθήκοντα σου. Τα γράφει αυτά ο Ποπολάρος, με αφορμή τα ανοσιουργήματα που συνεχίζουν να γίνονται στο Αρρένων, το οποίο θα έπρεπε να παραμείνει διδακτήριο και να βρουν οι τοπικοί «άρχοντες» που θα χτίσουν σχολεία. Το ίδιο με το 3ο δημοτικό. Αλλά και με την ανάπλαση του πάρκου, αλλιώς ξεκίνησε και κατέληξε να καταστραφεί. Θυμάται ο Ποπολάρος που τις μέρες της …ανάπλασης του σήκωνε τις λινάτσες για να δει τις εργασίες. Όταν διαπίστωσε ότι το γεφυράκι στο σιντριβάνι θα κατέληγε σε μπάζα, πήγε στην τότε …αρμόδια, στον Δήμο, και της πρότεινε να το σηκώσουν ολόκληρο και να τοποθετήσουν στην πρασιά απέναντι από την «Τσανάκλειο». Μάταια… οι ειδήμονες στην καταστροφή αναμνήσεων προχώρησαν στο έργο τους… Η καταστροφή αναμνήσεων συντελείται εδώ με πολλά χρόνια και το ερώτημα είναι, εκτός από το ενδεχόμενο όποιο κέρδος, κάθε είδους, γιατί μισούν τόσο την Κομοτηνή. Και δυστυχώς, το μίσος δεν είναι θυμός. Σε αντίθεση με τον θυμό που είναι παροδικός, το μίσος έχει διάρκεια και στοχεύει στην υποτίμηση ή την καταστροφή του αντικειμένου του. Και καταστρέφοντας αναμνήσεις, καταστρέφουν την ίδια την πόλη.
Ο χρόνος αρχίζει να μας πιέζει
Θα περίμενε κανείς πως ο Δήμος Κομοτηνής θα είχε ως τώρα κατασταλάξει στο τι θα πρότεινε για το «Σιαμανόγλειο» όταν αυτό θα γινόταν παλιό νοσοκομείο και να έχει εντείνει, τεκμηριωμένα, τις προσπάθειες του να καταλήξει τα κτίσματα και συνολικά το οικόπεδο στον Δήμο, στους δημότες. Αλλά που να βρεθεί χρόνος, ανάμεσα στις κοκορομαχίες για τις αναπλάσεις, την Εκτενεπόλ, τα ποτάκια… Στο τέλος, μπορεί όπως στην περίπτωση του «Αστέρια», να μας πουν ότι το διεκδικούσαν, αλλά (πάλι) έχασαν. Και το τεκμηριωμένο διεκδικητικό πλαίσο-πρόταση, θα έπρεπε να έχει συμφωνηθεί ομόφωνα στο δημοτικό συμβούλιο. Ώστε, σε όποιο κυβερνητικό στέλεχος ή άλλο κομματικό, ερχόταν στην πόλη, να του το δίναμε και μάλιστα με δυναμική και όχι κλαψιάρικη παρέμβαση. Αλλά, εδώ τα κυβερνητικά στελέχη μας παρακάμπτουν, ενώ από πότε έχετε να δείτε σημαντική πολιτική επίσκεψη στο Δημαρχείο. Έτσι μουντζούρικο που είναι, ποιος να το επισκεφθεί. Πάντως, ο χρόνος για το μέλλον του «Σισμανόγλειο», τελειώνει και ενδεχομένως με το τέλος του, να τελειώσει και η τελευταία ευκαιρία να «αναπνεύσει» η πόλη.
La bocca στη ναπολιτάνικη τόμπολα
Στην παραδοσιακή ναπολιτάνικη τόμπολα, γνωστή ως Smorfia Napoletana, ο αριθμός 80 αντιστοιχεί πράγματι στο «στόμα» (La bocca στα ιταλικά, ή «’A vocca» στη ναπολιτάνικη διάλεκτο). Αν τον πολλαπλασιάσουμε επί 100, γίνεται ογδόντα χιλιάδες. Ο αριθμός 80 χιλιάδες γράφεται αριθμητικά ως 80.000 (ή 80,000 στα αγγλικά) και ισούται με ογδόντα φορές το χίλια (80 × 1.000). Γράφεται ως 80.000 ή στη συντομευμένη μορφή 80k (όπου το «k» προέρχεται από το πρόθεμα kilo που σημαίνει χίλια). Συχνά αποτελεί σημείο αναφοράς για επενδυτικά κεφάλαια, δάνεια ή αγορά ακινήτων. Ο αριθμός εμφανίζεται, επίσης συχνά, σε ειδησεογραφικά θέματα, όπως σε υποθέσεις οικονομικών απατών (π.χ. τηλεφωνικές απάτες στην Ήπειρο με λεία 80.000 ευρώ) ή σε πρόσφατες διαγραφές φοιτητών. Αυτά τα λέει η ΤΝ από την οποία ο Ποπολάρος τα καταγράφει πιστά. Και διευκρινίζει η ΤΝ, επειδή η αναζήτηση σας είναι πολύ γενική, αν ψάχνετε κάτι συγκεκριμένο, πείτε μου αναφορές που σχετίζονται με αυτόν τον αριθμό. Και που να ξέρει ο Ποπολάρος, ένας απλός σχολιαστής της πολιτικής επικαιρότητας είναι και σιγά μην παίξει και τον ρόλο του Νίκου Αυγέρη, τον οποίο ενσάρκωσε ο Κώστας Πρέκας στην κλασική ελληνική ταινία του 1970, «Η ζούγκλα των πόλεων».
Ας περιμένουμε, γίνονται και …θαύματα
Το σχόλιο γράφεται Τρίτη, θα διαβαστεί από την Πέμπτη και ως τότε μπορεί να έχουν υπάρξει διευκρινιστικές δηλώσεις για το έργο μπροστά στο «Σισμανόγλειο». Τούτο διότι, με το που δόθηκε στην κυκλοφορία, τα σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα ήταν αρνητικά και με θυμό. Και επειδή στην Ελλάδα τα θαύματα είναι πιο συχνά και πιο πολλά και από τα σαλιγκάρια μετά την βροχή, ας περιμένουμε λίγο. Θα πέσει και δεύτερο στρώμα ασφάλτου; Θα διορθωθούν κακοτεχνίες, αν υπάρχουν; Θα ομαλοποιηθεί η κυκλοφορία ή θα καταλήξει σε μπάχαλο; Θα συνεχίσει να βασιλεύει η παράνομη στάθμευση; Από την αρχή ο Ποπολάρος είχε εκτιμήσει πως το έργο θα κριθεί από την αποτελεσματικότητα του, αν και είχε πολλές αμφιβολίες, αφού στο συγκεκριμένο σημείο το μόνο που έλλειπε ήταν η τήρηση του ΚΟΚ. Οπότε, ας περιμένουμε, γίνονται και …θαύματα.
Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, αλλά πεθαίνει
Πριν πέντε χρόνια, με την τιμή του αργού στα 85 δολάρια το βαρέλι, η τιμή της βενζίνης ήταν στα 1,75 ευρώ και το πετρέλαιο κίνησης αρκετά πιο κάτω, αν και κάποια στιγμή είχε βρεθεί μπροστά από την βενζίνη. Σήμερα κάπου τα 83-86 δολάρια είναι, χρηματιστηριακά, το βαρέλι, αλλά η τιμή της βενζίνης πετά στα δυο ευρώ και το πετρέλαιο κίνησης πιο ψηλά. Όλοι ελπίζουμε να αλλάξουν οι συνθήκες και να επιστρέψουμε στις προς πενταετίας τιμές. Ελπίζουμε, καθότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Οι ρίζες της ιδέας αυτής, συνδέονται συχνά με την αρχαία ελληνική μυθολογία. Όταν η Πανδώρα άνοιξε το πιθάρι και ελευθέρωσε όλα τα δεινά στον κόσμο, το μόνο που έμεινε στον πάτο ήταν η Ελπίδα, ως παρηγοριά και στήριγμα για την ανθρωπότητα. Για αυτό λέμε πως ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, αλλά πεθαίνει…





