Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης: Ο ταπεινός ιερέας του Χριστού

Του Μυργιώτη Παναγιώτη-Μαθηματικού

Σε καιρούς χαλεπούς όπου πλεονάζει η αμαρτία, με τη Θεία Χάρη θα
αναδεικνύονται Άγιοι. Όσιοι, όπως οι νεοφανείς σύγχρονοι μεγάλοι Γέροντες, και
Μάρτυρες, όπως πρόσφατα οι Ορθόδοξοι αδελφοί μας στη Συρία. Η αγιότητα θα
υπάρχει πάντοτε, μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Οι νεοφανείς Άγιοι κάθε εποχής,
αποτελούν ιδιαίτερη ευλογία για τους σύγχρονούς τους Χριστιανούς, υπέρ των
οποίων προσεύχονται και των οποίων το αγωνιστικό φρόνημα τονώνουν.
Η σεπτή Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου την 9 η Ιουλίου
2025 με απόφαση ομόφωνη κατέταξε στον χορό των Αγίων τον ιερέα π. Δημήτριο
Γκαγκαστάθη, γεννηθέντα στο χωριό Πλάτανος Τρικάλων το 1902 και διακονήσαντα
την Αγία μας Εκκλησία παραπάνω από σαράντα χρόνια με πνεύμα θυσιαστικό, με
πνεύμα ελεημοσύνης και με πολλές αρετές δωρούμενες από τον Κύριο.
Ο παπα-Δημήτρης, απλός βοσκός, κληρικός έγγαμος, με εννέα κόρες από τις
οποίες η μία έγινε μοναχή .Δεν αξιώθηκε κοσμικής μόρφωσης, μετά βίας τελείωσε το
δημοτικό. Από μικρός ήταν στην Εκκλησία βοηθώντας τον ιερέα του χωριού. Ως
εκλεκτός, αγνός λειτουργός – ιερέας του Χριστού αξιώθηκε από τον αγωνοθέτη
Χριστό να ζήσει θαυμαστά γεγονότα. Θα αναφέρουμε μερικά.
Επιστρατεύθηκε κατά την Μικρασιατική εκστρατεία και πολλές φορές με την
θαυματουργική επέμβαση των αγαπημένων του Ταξιαρχών σώθηκε από σίγουρο
θάνατο. Επιστρέφοντας σώος στο χωριό, στις 18 Ιουνίου 1924, νυμφεύθηκε το 1928
την ευλαβή χωριανή του Ελισάβετ.
Ο μητροπολίτης Τρίκκης Πολύκαρπος τον χειροθέτησε αναγνώστη και στις 24
Μαΐου 1931 τον χειροτόνησε διάκονο και σε δύο μέρες ιερέα. Φοίτησε στην ιερατική
σχολή Τριπόλεως και ανέλαβε την επί 42 έτη εφημερία εις τον ιερόν αγίου Νικολάου
του χωρίου του.
Διηγείται ο ίδιος: Κάποτε, στη μεγάλη είσοδο, κι ενώ πλησίαζα στην ωραία
πύλη, είδα αριστερά μου ένα όμορφο παιδάκι, που χάθηκε σαν σκιά. Συγχρόνως
ακούστηκε κρότος από το καντήλι της Παναγίας, που άρχισε να κουνιέται μέχρι το
τέλος της λειτουργίας. Σε μία νυχτερινή λειτουργία μου στο ναό των Ταξιαρχών, είδα
την ώρα τής δοξολογίας το ίδιο εκείνο παιδάκι να στέκεται μπροστά στην
προσκομιδή, και να εξαφανίζεται πάλι σαν καπνός.

Στις 8 Αύγουστου 1954· στις 5 το πρωί ξεκίνησα για το χωριό Αρδάνι.
Περπατούσα κι έψαλλα κατανυκτικούς ύμνους για να ευχαριστήσω τον Κύριο και τη
Θεοτόκο. Φτάνοντας στην εκκλησία του χωριού, άρχισα τον όρθρο, και στη συνέχεια
μπήκα στη θεία λειτουργία με πνευματική ευφροσύνη και αγαλλίαση. Συνέβη τότε το
εξής θαυμαστό: Όσα παιδιά από 12 ετών και κάτω βρίσκονταν στο ναό, έβλεπαν στο
ιερό δύο μεγάλες σκάλες, πάνω στις οποίες ανέβαιναν και κατέβαιναν παιδάκια
λουσμένα στο Φως. Όταν διάβαζα το Ευαγγέλιο, γέμισε από παιδάκια η αγία
τράπεζα· την ώρα της μεγάλης εισόδου η νεωκόρος είδε να κατεβαίνει από την
αριστερή σκάλα μία γυναίκα κι από τη δεξιά ένας άνδρας μ᾿ ένα μικρό παιδί, ενώ
πλήθος παιδάκια ακολουθούσαν τη μεταφορά των τιμίων Δώρων.
Μερικές φορές ὁ παπα-Δημήτρης, την ώρα της θείας λειτουργίας, είχε
ενοχλήσεις από τους δαίμονες: Κάποτε, διηγείται, ενώ λειτουργούσα, ακούω έξω
θορύβους. Βγαίνω, και τι να δω! Οι σατανάδες χτίζανε πολυκατοικία. Άλλος κρατούσε

μυστρί, άλλος φτυάρι… Τους σταύρωσα, κι όλα εξαφανίστηκαν. Άλλοτε, ενώ
λειτουργούσα τη νύχτα, μπήκαν στην εκκλησία κι άρχισαν ν᾿ αναποδογυρίζουν τις
καρέκλες. Ο αρχηγός τους μάλιστα μπήκε στο ιερό, έκλεισε το παραθυράκι και μ᾿
έπιασε απ᾿ το λαιμό να με πνίξει. Επικαλέστηκα τους άγιους Ταξιάρχες, κι αμέσως
χάθηκαν.
Οι δαίμονες, με παραχώρηση Θεού, μπαίνουν μέσα στην εκκλησία και βάζουν
λογισμούς στους πιστούς. Μόλις όμως πουν οι ψάλτες το χερουβικό και βγει ο ιερέας
για τη μεγάλη είσοδο, αμέσως φεύγουν. Τον Δεκέμβριο του 1968, ενώ λειτουργούσε
ο παπα-Δημήτρης, ανάμεσα στο εκκλησίασμα ήταν κι ένα κορίτσι 14 ετών, που το
βασάνιζε ο σατανάς. Την ώρα του χερουβικού έβγαλε ξαφνικά μία τρομερή κραυγή κι
έπεσε κάτω σαν νεκρό. Οι πιστοί ανησύχησαν. Σε λίγα λεπτά όμως το σήκωσαν σε
καλή κατάσταση, σωφρονισμένο. Στο τέλος μάλιστα της θείας λειτουργίας έγινε
Παράκληση, και το κορίτσι έφυγε από την εκκλησία πολύ διαφορετικό.
Κάθε φορά που ὁ παπα-Δημήτρης λειτουργούσε στο ναό του χωριού του,
τους Άγιους Ταξιάρχες, η αγία τράπεζα ευωδίαζε. Αυτό συνέβαινε μερικές φορές και
σε άλλους ναούς. Η ευωδία παρουσιαζόταν κυρίως μετά τη μεγάλη είσοδο, όταν
τοποθετούσε τὰαα άχραντα Μυστήρια πάνω στην αγία τράπεζα. Άλλοτε
παρουσιαζόταν την ώρα της επικλήσεως του Αγίου Πνεύματος, στο «τα σα εκ των
σων… »
Πολλές φορές οι δαίμονες εμφανώς τον πείραζαν με διαφόρους τρόπους,
όπως με την ξαφνική κατάρρευση του σπιτιού από την οποία σώθηκε με την
εμφάνιση ενός γέροντος Αγίου.
Διηγείτο με μεγάλη συγκίνηση την συμμετοχή του στις γιορτές της
Χιλιετηρίδας του Αγίου Όρους και την γνωριμία του με τους οσίους Γέροντες Αβιμέλεχ
Μικραγιαννανίτη, Γερόντιο Δανιηλαίο και την συνοδεία του και του οσίου Εφραίμ του
Κατουνακιώτη,.
Είχε συνάψει στενές πνευματικές σχέσεις με τους Οσίους Ιουστίνο Πόποβιτς
και τα πνευματικά του τέκνα, Αμφιλόχιο της Πάτμου, Αθανάσιο Χαμακιώτη, και δη με
τον αοίδιμο ομολογητή Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, ο οποίος πολύ τον
αγαπούσε και τον θεωρούσε καύχημα της Μητροπόλεως και υπόδειγμα ευλογημένου
ποιμένα, όπως υπήρξαν οι παλαιοί χαριτωμένοι ιερείς.
Στην ταραγμένη εποχή του ανταρτοπόλεμου ή του λεγόμενου εμφυλίου η
περιοχή του χωριού του ήταν στην δικαιοδοσία του ΕΑΜ. Αυτός ατρόμητος μιλούσε
για Χριστό, πατρίδα και οικογένεια παρά το επικρατούν κλίμα φοβίας και
τρομοκρατίας. Τον συμβούλευαν να σωπάσει, για να είναι ήσυχος. Η απάντησή του
«Θα πεθάνω παπάς, όχι μασκαράς. Για το Χριστό θυσιάζομαι, υπέρ των προβάτων.
Τί σήμερα, τί αύριο. Μια ψυχή έχουμε. Θα την παραδώσω στα χέρια του Δημιουργού
μου». Ο ΕΔΕΣ του πρόσφερε κάλυψη ( προστασία ) και μετάβαση στην Αίγυπτο
όπου ήταν η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση. Η απάντησή του, η γνωστή άρνηση. Το
αποτέλεσμα;; Γράφει στο ημερολόγιό του που κρατούσε από μικρό παιδί: «Ήρθα,
λέει, Κυριακή πρωί. Μόλις πρόλαβα και βγήκα από την εκκλησία. Ήταν 10 ιππείς και
μαζί με τον αρχηγό τους 11 και με κυνηγούσαν στον κάμπο. Οι χωρικοί από την μια
πλευρά έβλεπαν το θέαμα και οι απέναντι, από το άλλο χωριό, βγήκαν από την
εκκλησία, κι’ έβλεπαν επίσης το θέαμα.
Με έβριζαν ελεεινά και τρισάθλια. Δεν μπορώ να πω. Τραγόπαπα και άλλα
ελεεινά κλπ., και πυροβολούσαν με τα Στεν στην συνέχεια. Οι σφαίρες με τρυπάνε τα
ράσα, δεν με τσίμπαγε καμιά. Σαν με φτάσαν στα 50 μέτρα και με περικύκλωσαν,

τότε γονάτισα. Σήκωσα τα χέρια στον ουρανό και φώναξα από το βάθος της ψυχής
μου. Μιχαήλ αρχιστράτηγε, κινδυνεύω, βοηθήσατε με. Αυτοστιγμεί και οι 11 έγιναν
κόκκαλο και άγαλμα.
Ο αρχηγός πέφτει από το ζώο κάτω, σπάζει η σπονδυλική του στήλη και αφού
είδα εγώ ότι είναι ακίνητοι, ευχαρίστησα το Θεό, τους Ταξιάρχας και τους είπα: να
μετανοήσετε, να γίνετε καλοί άνθρωποι, να λέγετε την αλήθεια, να ’χετε το Θεό
βοήθεια και αφού τους ευλόγησα -χωρίς να με πειράξουν- πήγα απέναντι, όπου
περίμενε το χωριό και μπήκα με όλο το λαό μέσα στην εκκλησία και δώσαμε δόξα στο
Θεό που έκανε σήμερα θαύμα».
Όλη η επίγεια ζωή του ήταν ένας διαρκής αγώνας να υπηρετήσει τον
συνάνθρωπο, και να ευαρεστήσει τον Κύριο και Σωτήρα του κόσμου. Με δοξολογία
άρχιζε η ημέρα του, με ευχαριστία τελείωνε. Οικογενειάρχης άνθρωπος, πολύτεκνος
πατέρας με εννέα κορίτσια. Οι μέριμνες της ζωής και της οικογενείας δεν τον
πτοούσαν. Είχε εμπιστοσύνη στον Χριστό. Ο Θεός που μεριμνάει για τα πουλιά δεν
θα μεριμνήσει για το τέλειο δημιούργημά Του τον άνθρωπο;; Είναι ένα μήνυμα-
δίδαγμα για όλους εμάς τους ολιγόπιστους, θα έγραφα, που συνέχεια μας
απασχοληθεί το τι θα φάγωμεν, τι θα πιούμε και τι θα φορέσουμε αύριο. Αγνοούμε
και περιφρονούμε την Θεία Πρόνοιά Του.
Νικήθηκε από τον καρκίνο, τον οποίο αντιμετώπισε γενναία και ως δώρο
Θεού. Εκοιμήθη το 1975, την 29 η Ιανουαρίου. Μετά από 50 χρόνια η Αγία μας
Εκκλησία τον ενέταξε στον χορό των Αγίων του Θεού. Ως ημέρα μνήμης του Αγίου
Δημητρίου Γκαγκαστάθη ορίστηκε η ημέρα της οσιακής κοίμησής του.
Την ευλογία του να έχομε όλοι μας.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὡς σκεῦος σε χάριτος, καὶ λειτουργὸν ἱερόν, καὶ καύχημα ἔνθεον τῆς Τρίκκης,
ὕμνοις λαμπρῶς τιμῶμεν, Δημήτριε· σὺ γὰρ ἐκ τοῦ Πλατάνου, ὡς ἀστήρ, θεοφόρε,
ἔλαμψας ἀρετῶν σου λαμπηδὸσι· διόπερ, ἡμᾶς τοὺς σὲ ὑμνοῦντας πιστῶς,
πρεσβείαις σου φώτισον.

Μυργιώτης Παναγιώτης-Μαθηματικός