Αλλάζοντας την φυσιογνωμία της Κομοτηνής

Αλλάζοντας την φυσιογνωμία της Κομοτηνής

Μέσα στο κατακαλόκαιρο μας την κρατούσε ο δήμαρχος την είδηση της χρονιάς, μπορεί και της δεκαετίας. Γκαράνης: «Θα αλλάξει όλη η φυσιογνωμία της πόλης – Πρέπει να κάνουμε υπομονή». Προφανώς γνωρίζει τι είναι φυσιογνωμία μιας πόλης. Εμείς πάλι, όχι. Οπότε πάμε να δούμε… Η φυσιογνωμία μιας πόλης είναι ο ξεχωριστός της χαρακτήρας, η εικόνα της και η ψυχή της. Αυτή η μοναδική όψη φτιάχνεται κυρίως από τρία βασικά στοιχεία: την αρχιτεκτονική και τα κτίρια, την ιστορία μαζί με τον πολιτισμό, και τη ζωή των ανθρώπων της. Ο δήμαρχος μας υπόσχεται, από συνέντευξη στον «Χρόνο», ότι «το επόμενο διάστημα, θα δούμε ότι θα αλλάξει ένας πολύ μεγάλος αριθμός από τις γειτονιές μας, θα γίνουν μεγάλα προσβάσιμα πεζοδρόμια, θα φωτιστούν καλύτερα οι δρόμοι, θα γίνουν καινούργιες δενδροφυτεύσεις. Θα αλλάξει όλη η φυσιογνωμία της πόλης». Πολλά «θα» μέσα σε λίγες γραμμές. Ναι θα γίνουν έργα, άλλωστε, αυτή είναι η χαρά των εργολάβων. Έργα με λίγη λογική, χωρίς σχεδιασμό και κυρίως αποφασισμένα επειδή υπάρχουν λεφτά και πρέπει να ξοδευτούν. Η Κομοτηνή έχει ήδη αλλάξει. Πόλη αστικού πληθυσμού και προσφύγων ήταν, πόλη της δηθενιάς, της ελίτ του δημοσίου χρήματος, του αρχοντοχωριατισμού και των τραπεζοκαθισμάτων είναι. Και θα γίνει πιο απόκοσμη, πιο αφόρητη να ζεις, γιατί υπάρχουν λεφτά από χρηματοδοτήσεις και «δεν πρέπει να τα χάσει η πόλη». Πριν χρόνια, δημότες απάντησαν σε μια πρόσκληση για το τι θα ήθελαν για την πόλη τους, μακέτες έγιναν, πολλά «θα» ακούστηκαν, αλλά ως εκεί. Το «θα» είναι το βασικό βοηθητικό μόριο της ελληνικής γλώσσας που φτιάχνει τον μέλλοντα και εκφράζει πιθανότητα. Πιθανότητα να γίνει τι και για ποιους. Αν ήταν έτσι εύκολα… εδώ αποφασίζουμε για τρεις θέσεις ταξί, να ξεφρακάρει κεντρικός δρόμος και το ξεχνάμε σε λίγους μήνες. Και τώρα, αποφασίσαμε να αλλάξουμε την φυσιογνωμία μιας πόλης. Και πρέπει να κάνουμε υπομονή. Τα φώτα θα της αλλάξουμε και ήδη το κάνουμε. Όσο για την υπομονή, την δύναμη να περιμένεις, μάλλον έχουμε παραδοθεί και δεν περιμένουμε κάτι, απλά υφιστάμεθα όσα συμβαίνουν. Α, υπάρχει και το «Υπομονή» σε στίχο Σακελλάριου και μουσική Ξαρχάκου:

Γειτονιά, ο δρόμος σου στενός

παγωνιά και γκρίζος ουρανός

μαύρη ζωή, βράδυ πρωί

για συντροφιά μια συννεφιά

υπομονή, υπομονή, υπομονή

Κάντε υπομονή

κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός

Κάντε υπομονή

μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά

Ε, κάντε υπομονή, λίγο υπομονή, τι σας ζητάνε, να αλλάξετε τον κόσμο… να υπομένετε για λίγα χρόνια ακόμη. Αν πάλι είστε ανυπόμονοι, υπάρχει πάντα η ΤΝ και σε δευτερόλεπτα μας δίνει μια εικόνα της Κομοτηνής, 40-50 χρόνια μετά. Μπορεί και να το ζήσουμε, όσοι προλάβουν. Πάντως, λεφτά υπάρχουν για να αλλάξει φυσιογνωμία η πόλη.

Τέχνη κατά παραγγελία και επιδοτούμενη

Κάποτε και ας πάρουμε για παράδειγμα την Αναγέννηση, η τέχνη της ζωγραφικής και της γλυπτικής, αυτές κυριαρχούσαν, ήταν επί πληρωμή. Πλήρωνε ο πλούσιος είτε η εκκλησία και ο καλλιτέχνης δημιουργούσε, άλλοτε με καθοδήγηση θεματική και άλλοτε με δική του θεματική επιλογή. Αργότερα, είχαμε τον καλλιτέχνη να δημιουργεί και είτε μετά θάνατον να παίρνουν αξία τα έργα του, είτε εν ζωή αν είχε οπαδούς, φιλοχρήματους. Σήμερα, στην Ελλάδα τουλάχιστον, η τέχνη είναι επιδοτούμενη και επειδή εκλείπουν σχεδόν ζωγραφική και γλυπτική, ως τέχνη γνωρίζουμε μόνον τα τηλεοπτικά σήριαλ, κάποιες άλλες πάντα τηλεοπτικές παραγωγές, ακόμη και «δημοσιογραφικές» δουλειές, αλλά και θεατρικές. Σχεδόν όλα χρηματοδοτούμενα, για αυτό έχουμε μια δυσανάλογη με τον σημερινό μας πολιτισμό, παραγωγή ηθοποιών, σεναριογράφων, σκηνοθετών, παραγωγών τηλεοπτικού περιεχομένου. Δεν τα σηκώνει η οικονομία μας αν έπρεπε να πληρωθούν άμεσα από τους πολίτες, τους σηκώνει όμως έμμεσα, από την φορολογία των πολιτών, μέσω των επιδοτήσεων. Και είναι τόσο πολύ το παραγόμενο προϊόν, που θα μας ζήλευαν και πόλεις όπως η Νάπολι που από τέτοιο πολιτισμό «ασφυκτιά».  «Πολιτισμός» με επιδότηση, γιατί έχουν πολλούς «φίλους» οι πολιτικοί και κάπως πρέπει να ζήσουν και αυτοί. Πλουσιοπάροχα. Οι «φίλοι», οι πολιτικοί, αν δούμε το «έσχες», είναι ήδη βαθύπλουτοι, όσο για το «πόθεν», ε μην είστε περίεργοι ή ζηλιάρηδες. Η Γέννηση της Αφροδίτης (Ιταλικά: La nascita di Venere) που ως εικόνα συνοδεύει το σχόλιο, είναι πίνακας ζωγραφικής του Ιταλού καλλιτέχνη της Αναγέννησης, Σάντρο Μποτιτσέλι. Αν και άγνωστο σε εμάς ποιος παρήγγειλε τον πίνακα αυτό, ωστόσο πιστεύεται πως φτιάχτηκε για κάποιο μέλος της οικογένειας των Μεδίκων.

Υπάρχει ακόμη πολύ «φαγητό» στο «τραπέζι»

Και επειδή θα κάνουμε δυο βδομαδούλες να βρεθούμε ξανά, μέσω της Θρακικής Αγοράς, να μπει και ο Ποπολάρος στο προεκλογικό ή καλύτερα στο μετεκλογικό παιχνίδι. Πάμε ολοταχώς, όποτε και να γίνουν εκλογές, σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Μετά την δεύτερη, θα έχουμε κυβέρνηση, δύσκολο μονοκομματική. Αν τα κόμματα οδηγηθούν σε συνεργασίες, μπορεί να έχουμε και αλλαγές πολιτικών αρχηγών. Ποια κόμματα είναι προς συνεργασία. Όσα συνεργάστηκαν και κατά το παρελθόν. Μερικά παρέμειναν ίδια, άλλα απλά άλλαξαν όνομα. Ε, οπότε καταλαβαίνεται για ποια μιλάμε και ποιοι πολιτικοί αρχηγοί δεν θα επιζήσουν της συνεργασίας. Και μετά, αυτή η κυβέρνηση ειδικού σκοπού, θα τα παραχώσει όλα και θα μας σώσει άλλη μια φορά. Μην σκέφτεστε ιδεολογικά, δείτε απλά ποια κόμματα είναι με ποιους κοτζαμπάσηδες, ποιοι πολιτικοί εκλέγονται με μαύρο χρήμα, ποιοι σας λένε τα περισσότερα «θα», χωρίς να λένε κάτι ουσιαστικό. Επιπλέον, αναλογιστείτε ποιους βολεύει η πολιτική «εναλλαγή», γιατί η πολιτική αλλαγή, σχεδόν όλους τους ξεβολεύει. Τέλος, αν οι δημοσκοπήσεις λένε την πραγματική εικόνα, τότε εκλογές το Φθινόπωρο, αν όχι, το μαρτύριο της παρατεταμένης και αλλοπρόσαλλης προεκλογικής περιόδου, θα μας πάει στην Άνοιξη της επόμενης χρονιάς. Καθότι, υπάρχει ακόμη πολύ «φαγητό» πάνω στο «τραπέζι».