Άρθρο του αντιπροέδρου του Εργατικού Κέντρου Κομοτηνής, Γιώργου Δημητριάδη, και δήλωσή του για το τραγικό δυστύχημα στα Τρίκαλα

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΕΚΚ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ ΚΑΙ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ

Οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας δεν είναι απλώς μια τεχνική λεπτομέρεια της αγοράς εργασίας· αποτελούν τον καθρέφτη της δημοκρατίας στον χώρο της δουλειάς. Εκεί όπου υποχωρούν, μαζί τους υποχωρούν οι μισθοί, τα εργασιακά δικαιώματα και η ίδια η κοινωνική συνοχή. Το μήνυμα αυτό αναδείχθηκε με σαφήνεια στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος ETUC Polaris, όπου συνδικάτα από όλη την Ευρώπη συζήτησαν το μέλλον των συλλογικών διαπραγματεύσεων και τον πραγματικό ρόλο του κοινωνικού διαλόγου.

Η Ευρώπη στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: ο κοινωνικός διάλογος χωρίς δεσμευτικές συλλογικές συμβάσεις είναι κενό γράμμα. Δεν αρκεί η ύπαρξη επιτροπών και θεσμών· σημασία έχει ποιοι συμμετέχουν, με ποια νομιμοποίηση και αν οι συζητήσεις οδηγούν σε πραγματικές συλλογικές συμφωνίες ή απλώς επικυρώνουν αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η εξάπλωση των λεγόμενων «κίτρινων» συνδικάτων, οργανώσεων που εμφανίζονται ως εκπρόσωποι των εργαζομένων αλλά λειτουργούν στην πραγματικότητα ως εργαλεία της εργοδοσίας. Αυτά τα σχήματα υπογράφουν «πειρατικές» συμβάσεις, οδηγούν σε μείωση μισθών και αλλοιώνουν τη συλλογική εκπροσώπηση των εργαζομένων. Χωρίς σαφή κριτήρια αντιπροσωπευτικότητας, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις χάνουν κάθε πρακτικό νόημα.

Η αποδυνάμωση των συλλογικών συμβάσεων δεν είναι ουδέτερη επιλογή. Τα αποτελέσματα είναι άμεσα: αύξηση των ανισοτήτων, συμπίεση των μισθών, γενίκευση της ατομικής διαπραγμάτευσης και διάλυση του κοινωνικού συμβολαίου. Οι χώρες που διαθέτουν ισχυρές συλλογικές διαπραγματεύσεις εμφανίζουν μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική ανθεκτικότητα, ενώ εκείνες που τις υποβαθμίζουν εισέρχονται σε έναν φαύλο κύκλο «αγώνα προς τα κάτω», με συνέπειες για όλους τους εργαζόμενους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει ως στόχο την κάλυψη τουλάχιστον του 80% των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις. Πρόκειται για πολιτική επιλογή και όχι για τεχνικό ζήτημα: χωρίς συλλογική ρύθμιση, η ανάπτυξη γίνεται άνιση, η εργασία αναλώσιμη και η ίδια η δημοκρατία αποδυναμώνεται. Η ύπαρξη συλλογικών συμβάσεων είναι προϋπόθεση για κοινωνική δικαιοσύνη, οικονομική σταθερότητα και πραγματικό διάλογο μεταξύ κοινωνικών εταίρων.

Το συμπέρασμα είναι σαφές. Οι συλλογικές συμβάσεις και ο γνήσιος κοινωνικός διάλογος δεν ανήκουν στο παρελθόν. Αντίθετα, καθορίζουν το μέλλον της Ευρώπης που θέλει να λέγεται κοινωνική. Η επιλογή είναι ξεκάθαρη: ή ισχυρές συλλογικές συμβάσεις και ουσιαστικός κοινωνικός διάλογος ή μια εργασιακή ζούγκλα με ευρωπαϊκή σφραγίδα, όπου οι εργαζόμενοι θα χάνουν καθημερινά τα δικαιώματά τους.

• πλήρη και εις βάθος διερεύνηση των αιτιών του δυστυχήματος, χωρίς καμία συγκάλυψη,
• άμεση απόδοση ευθυνών όπου αυτές προκύπτουν,
• ουσιαστική ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών,
• και πραγματικά μέτρα υγείας και ασφάλειας σε όλους τους χώρους εργασίας.