Ιλχάν Αχμέτ: Να συμπεριληφθούν οι θρησκευτικοί ναοί και οι χώροι λατρείας στα ανταποδοτικά οφέλη από τους κατά τόπους σταθμούς των ΑΠΕ

Συζητήθηκε στην Βουλή η επίκαιρη ερώτηση του Ιλχάν Αχμέτ για την ένταξη των θρησκευτικών
ναών και χώρων λατρείας στα ανταποδοτικά οφέλη από ΑΠΕ
Να συμπεριληφθούν οι θρησκευτικοί ναοί και οι χώροι λατρείας στα
ανταποδοτικά οφέλη από τους κατά τόπους σταθμούς των ΑΠΕ
 Ιλχάν Αχμέτ: Αν ο λόγος της εξαίρεσης είναι τεχνικός τότε είναι ζήτημα καθαρά
πολιτικής βούλησης να το διορθώσετε.
 Αν είναι δημοσιονομικός, τότε μιλάμε για ελάχιστο κόστος σε σχέση με το
κοινωνικό όφελος που δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό παρά μόνο
εταιρείες.
 Αν είναι θεσμικός, τότε έχουμε υποχρέωση όλοι μας να το ξαναδούμε
 Νικόλαος Τσάφος: Ένα ποσοστό των ανταποδοτικών για τους ΑΠΕ πάει στους
οικιακούς καταναλωτές και ένα ποσοστό πάει στους ΟΤΑ α΄ βαθμού, για να
αντισταθμίσουν εν μέρει την όχληση η οποία μπορεί να δημιουργηθεί στις
τοπικές κοινωνίες

Ένα σημαντικό θέμα που αγγίζει όλες τις τοπικές κοινωνίες και αφορά την ισχύουσα
νομοθεσία για τις ανανεώσιμες πηγές, που προβλέπει την απόδοση ανταποδοτικών
οφειλών στις τοπικές κοινωνίες από τη λειτουργία σταθμών ΑΠΕ, με μέρος αυτών να

επιστρέφει στους καταναλωτές μέσω πίστωσης στους οικιακούς μόνο λογαριασμούς
ηλεκτρικής ενέργειας, ανέδειξε με επίκαιρη ερώτησή του στην Βουλή ο βουλευτής
Ροδόπης του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, Ιλχάν Αχμέτ.
Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 25 του ν.3468/2006, όπως ισχύει, ποσοστό των
ακαθάριστων εσόδων των σταθμών ΑΠΕ αποδίδεται υπέρ των τοπικών κοινωνιών, με
σαφή σκοπό όμως την κοινωνική αποδοτικότητα των ενεργειακών έργων.
Ωστόσο, από την εφαρμογή του ανωτέρου πλαισίου εξαιρούνται πανελλαδικά οι
θρησκευτικοί ναοί και οι χώροι λατρείας, ανεξαρτήτως δόγματος, παρότι πρόκειται για
χώρους -δηλαδή οι θρησκευτικοί ναοί- κοινωφελούς και μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα,
άμεσης εξυπηρέτησης των πολιτών, με έντονη κοινωνική, φιλανθρωπική και πολιτιστική
δράση, που λειτουργούν αποκλειστικά με εισφορές και δωρεές των πιστών και
επιβαρύνονται με σημαντικό ενεργειακό κόστος: φωτισμός, θέρμανση, ψύξη.
Ο αποκλεισμός αυτός δημιουργεί θεσμική ασυνέπεια και εγείρει σοβαρά ζητήματα
ισότητας και αναλογικότητας του ελληνικού Συντάγματος, ιδίως όταν οι χώροι λατρείας
επιτελούν ρόλο αντίστοιχο με αυτόν της κατοικίας ως χώρου κοινωνικής ζωής και
συλλογικής λειτουργίας, το οποίο θα αναπτύξω στη δευτερολογία μου.
Από την απάντηση που έδωσε στην Ολομέλεια ο υφυπουργός Υφυπουργός
Περιβάλλοντος και Ενέργειας κ. Νικόλαος Τσάφος προέκυψε ότι η κυβέρνηση ούτε σε
αυτό το ζήτημα δείχνει διατεθειμένη να θίξει ένα ελάχιστο κομμάτι από τα κέρδη των
μεγάλων εταιριών ενέργειας που εκμεταλλεύονται τα δίκτυα των ΑΠΕ και να δοθεί η
δυνατότητα επιστροφής μέρους του κόστους από την κατανάλωση του ηλεκτρικού στους
λατρευτικούς χώρους.
«Το τέλος στο οποίο αναφερόμαστε σε αυτήν την ερώτηση είναι ένα ανταποδοτικό τέλος
το οποίο οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, οι σταθμοί αυτοί, αποδίδουν για να
αντισταθμίσουν εν μέρει την όχληση η οποία μπορεί να δημιουργηθεί στις τοπικές
κοινωνίες λόγω των επενδύσεων ΑΠΕ. Και εδώ πέρα υπάρχει από τον σχεδιασμό ένας
διαχωρισμός, δηλαδή ένα ποσοστό πάει στους οικιακούς καταναλωτές και ένα ποσοστό
πάει στους ΟΤΑ α΄ βαθμού, έτσι ώστε να κάνουν έργα τα οποία έχουν συγκεκριμένο
περιεχόμενο, περιβαλλοντικές δράσεις, τοπική ανάπτυξη και κοινωνική υποστήριξη»,
σχολίασε ο κ. Τσάφος, αφήνοντας, πάντως, ανοιχτό ενδεχόμενο να επανέλθει το ζήτημα
σε μελλοντική συζήτηση.

Από την πλευρά του ο βουλευτής Ροδόπης στην διάρκεια της δευτερολογίας του έθεσε
μια σειρά από παραμέτρους που αναδεικνύουν την σοβαρή επιχειρηματολογία για το
βάσιμο του αιτήματός του τονίζοντας χαρακτηριστικά:
«Κύριε Υπουργέ, δεν μιλάμε εδώ για προνομιακή μεταχείριση στους ναούς. Δεν μιλάμε
για επιδοτήσεις, δεν μιλάμε για χάρη σε κάποιο δόγμα. Σήμερα το κράτος αναγνωρίζει
ότι οι κατοικίες δικαιούνται ανταποδοτικό όφελος από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας,
επειδή αποτελούν χώρους καθημερινής ζωής και κοινωνικής λειτουργίας. Όμως, οι χώροι
λατρείας -εκκλησίες, τζαμιά, συναγωγές, μοναστήρια- που λειτουργούν καθημερινά και
φιλοξενούν κοινωνικές δομές -συσσίτια, φιλανθρωπικές δράσεις, νέους, ηλικιωμένους,
οικογένειες- εξαιρούνται.
Και ρωτάω ευθέως ποια είναι η λογική αυτής της εξαίρεσης. Αυτό να μας απαντήσετε
στη δευτερολογία σας, διότι αν ο λόγος είναι ότι δεν πρόκειται για κατοικίες, τότε
οφείλω να επισημάνω ότι ούτε τα σχολεία ούτε τα ΚΑΠΗ ούτε οι κοινωνικές δομές είναι
κατοικίες και όμως, το κράτος βρίσκει τρόπους να τους αναγνωρίσει και να τους
ενισχύσει. Αν ο λόγος είναι τεχνικός πιθανώς, τότε είναι ζήτημα καθαρά πολιτικής
βούλησης να το διορθώσετε. Αν είναι δημοσιονομικός, πείτε δηλαδή ότι το θέμα είναι τα
λεφτά, τότε μιλάμε για ελάχιστο κόστος σε σχέση με το κοινωνικό όφελος που δεν
επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά -ποιους;- τις εταιρείες. Και αν είναι
θεσμικός, τότε έχουμε υποχρέωση όλοι μας να το ξαναδούμε.»