Και η Βιστωνίδα Natura είναι, πάει για χτίσιμο !;

Και η Βιστωνίδα Natura είναι, πάει για χτίσιμο;

Πριν χρόνια και για χρόνια, μας παίδευε το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου που διεκδικούσε την Βιστωνίδα με δήθεν αυτοκρατορικό χρυσόβουλο. Ήταν χρόνια μπροστά η Μονή. Και να που τώρα, δυνατότητα πολεοδόμησης τμημάτων περιοχών Natura, οι οποίες βρίσκονται δίπλα στα όρια πόλεων ή χωριών, προβλέπει σχέδιο νόμου του υπουργείου Περιβάλλοντος, που δόθηκε σε δημόσια διαβούλευση. Η Λίμνη Βιστωνίδα, γνωστή και ως λίμνη Μπουρού, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους και πιο όμορφους υδροβιότοπους της Ελλάδας, ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000 και προστατευόμενη λόγω της σπάνιας βιοποικιλότητάς της. Να θυμηθούμε και πρόσφατη εκδήλωση περί της «ανάδειξης» της περιοχής. Λέτε, τώρα που έγινε τουριστικός προορισμός, ας είναι καλά οι Βούλγαροι και ολίγον οι Ρουμάνοι, να δούμε την λίμνη από προστατευόμενη σε οικοπεδοποιήσιμη και προς οικιστική αξιοποίηση; Τώρα που κουμπώνουν εξαγγελίες, πόθοι αναπτυξιακοί και σχετικό σχέδιο νόμου, θα δούμε αντιδράσεις ή κατά «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», θα ακούσουμε κάτι σαν «η Βιστωνίδα ανήκει στα πουλιά της», θα ξεμπερδέψουμε και βουρ στον ταβλά με τα κουλούρια;

Το ρουσφέτι δεν είναι …αθώο, είναι παράνομο (

Το ρουσφέτι (από την τουρκική rüşvet = δωροδοκία) αναφέρεται στην αναξιοκρατική εύνοια ή εξυπηρέτηση που παρέχουν άτομα σε θέσεις ισχύος (π.χ. πολιτικοί) προς οπαδούς ή γνωστούς. Είναι μια μορφή συναλλαγής, συχνά συνδεδεμένη με την πολιτική διαφθορά, όπου προσφέρεται «βόλεμα» με αντάλλαγμα την υποστήριξη. Οπότε, αδικεί τη νοημοσύνη μας η πρόσφατη συζήτηση και αθώωση του ρουσφετιού. Δεν πρόκειται περί αποκατάστασης μιας αδικίας, δεν είναι απλή χάρη, αλλά για καραμπινάτη παρανομία. Να παίρνει κάποιος κάτι, το οποίο δεν δικαιούται, αφήνοντας στην απέξω άλλους που το δικαιούνται. Αλλά, τι να πεις, για τους γκιαούρηδες, είναι τρόπος ζωής, ήταν 400 χρόνια, θα είναι για τουλάχιστον άλλα τόσα. Όπως υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν και οι κοτζαμπάσηδες, να διορίζουν ακόμη και υπουργούς.

Φθηνή ενέργεια αυτή που δεν χρησιμοποιούμε

Αισίως στα 1,8 ευρώ και βάλε το πετρέλαιο θέρμανσης, αλλά όπως είπε και Ούρσουλα της ΕΕ, η φθηνότερη ενέργεια είναι αυτή που δεν την χρησιμοποιούμε. Οπότε και στα 2 και στα 3 ευρώ να πάει, τι μας νοιάζει αφού δεν το αγοράζουμε και δεν το χρησιμοποιούμε… Και τώρα που περάσαμε το Πάσχα, έστω και πρώιμο, μην περιμένετε τίποτα θέρμανση πας, θα βολευτούμε, στην βόρεια Ελλάδα, με κουβέρτα και μπουφανάκι. Και υπομονή, ως τα τέλη Μαΐου που το φιλεύσπλαχνο κράτος θα δώσει την δεύτερη δόση του κουτσουρεμένου επιδόματος θέρμανσης. Να αγοράσουμε και άλλη κουβέρτα, καθότι του χρόνου μπορεί να μας το κόψουν και αυτό.

Κορώνα στο κεφάλι μας και με το ΣτΕ

ΣτΕ: Νόμιμο το επώνυμο «Ντε Γκρες» – Δικαίωμα «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» για τα μέλη της τέως βασιλικής οικογένειας. Έτσι για να επιβεβαιωθεί και μια «έρευνα» που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και φέρει τους Έλληνες με το χαμηλότερο IQ στην Ευρώπη. Τους πληρώναμε μια ζωή τους κηφήνες, να δούμε αν θα συνεχίσουμε να τους πληρώνουμε και στο μέλλον. Όσο για το «Ντε Γκρες», προφανώς και είναι μια κοροϊδία, αλλά ήταν τόσο καλή και προπαγανδιστική η μέθοδος που ακολουθήθηκε, ώστε τι να κάνει και το ΣτΕ, ένα δικαστήριο είναι, δήθεν δικαιοσύνη αποδίδει, όπως άλλα.

Σαν τους δημοσιογράφους αθηναϊκών καναλιών

Να και ο δήμαρχος, οποίος πήγε στη δημοτική αγορά και δήλωσε, «συζητήσαμε επίσης τον αγώνα των επαγγελματιών να διατηρήσουν προσιτές τιμές αλλά και την ανησυχία τους για το χαμηλό καταναλωτικό ενδιαφέρον, λόγω των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες μας. Μεταφέραμε τις ευχές μας για Καλή Ανάσταση, με υγεία, ειρήνη, ευημερία και οικογενειακή γαλήνη και δηλώσαμε τη στήριξη της Δημοτικής Αρχής στη λειτουργία της αγοράς μας». Δεν γίνεται κατανοητό αν ο δήμαρχος απλά μεταφέρει τι πιστεύουν οι επαγγελματίες, ή και για τον ίδιο δεν έχει λεφτά ο κόσμος. Και αν το πιστεύει, τι παράδοξο να εύχεται …ευημερία. Ακόμη πιο παράδοξο, να την εύχεται, αλλά στον λογαριασμό ρεύματος, όλο και να ανεβαίνουν οι φόροι υπέρ του Δήμου. Θυμίζει με την δήλωση του ο δήμαρχος, τους δημοσιογράφους των καναλιών των κοτζαμπάσηδων της επαρχίας Αθηνών, οι οποίοι δεν εκφράζουν θέση, ούτε εκτίμηση, απλά αρκούνται να λένε, όπως λένε οι καταναλωτές, όταν υπάρχουν ρεπορτάζ για την ακρίβεια. Οι καταναλωτές το λένε, όχι οι ίδιοι. Καλά που δεν λένε, όπως ισχυρίζονται οι καταναλωτές, κάτι που στην δημοσιογραφική γλώσσα, υπονοεί ψεύδος.

Καθήκον δημοσιογραφικό, αλλά το συρραπτικό…

Πέντε χρόνια από την δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ συμπληρώθηκαν την Μεγάλη Πέμπτη, 9 Απριλίου. Κανονικά, καθήκον του δημοσιογραφικού κόσμου, θα έπρεπε να είναι ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ η επισήμανση ότι οι δολοφόνοι του και οι ηθικοί αυτουργοί, κυρίως αυτοί, παραμένουν ελεύθεροι και προφανώς, δεν θα βρεθούν ποτέ. Άλλωστε, ένα συρραπτικό την έκανε όλη την δουλειά και χάθηκαν οι συνομιλίες από το κινητό του. Μάλλον θα χάθηκε και το κινητό, αλλά και να υπάρχει, υπάρχουν και άλλα συρραπτικά, τα οποία σε άλλες κοινωνίες είναι τα απαραίτητα εργαλεία γραφείου για να κρατάς τα έγγραφά σου οργανωμένα, ενώνοντας φύλλα χαρτιού με τη χρήση μεταλλικών συνδετήρων. Στην ελληνική κοινωνία, είναι εργαλείο καταστροφής πειστηρίων. Και τα σκυλιά δεμένα…

Αμ..! δεν προκύπτει, αυτό με την βουλή και τον καθρέφτη

Ευριπίδης Στυλιανίδης: Όταν βλέπετε το Κοινοβούλιο, βλέπετε τον εαυτό σας στον καθρέφτη. Αμ δεν προκύπτει αγαπητέ βουλευτά… Με τις ώρες τον κοιτούσε τον καθρέφτη ο Ποπολάρος, τον εαυτό του τον έβλεπε, άλλωστε δεν είναι βρικόλακας να μην τον βλέπει, ωστόσο αυτό με την βουλή δεν προκύπτει. Ούτε εκατομμύρια στο εσωτερικό, ούτε δεκάδες εκατομμύρια στο εξωτερικό, ούτε μετοχές, ούτε σπίτια, ούτε αυτοκίνητα, ούτε τζάμπα παροχές, ούτε προνόμια, ούτε ασυλία. Όπως άλλωστε και εκατομμύρια άλλων Ελλήνων. Και φυσικά ούτε σαν «Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ, στο οποίο ο πίνακας (πορτρέτο) λειτουργεί ως μεταφορικός καθρέφτης της ψυχής του Ντόριαν Γκρέι, όπου ενώ ο Ντόριαν παραμένει εξωτερικά νέος και όμορφος, ο πίνακας γερνάει και παραμορφώνεται, αντικατοπτρίζοντας τις ηθικές φθορές, τα αμαρτήματα και τη σκληρότητα της ψυχής του. Οπότε, όσο και να το κοιτάμε το κοινοβούλιο, δεν τον βλέπουμε τον εαυτό μας.