Νέα εποχή για τις Εκδόσεις “Τεχνοδρόμιον”- 6 νέες κυκλοφορίες

Τον Νοέμβριο του 2026 οι Εκδόσεις Τεχνοδρόμιον θα συμπληρώσουν δεκατρία χρόνια
λειτουργίας, σημαδιακός αριθμός, που ήταν παλιά ο τυχερός στο ΠΡΟ-ΠΟ, και που για τον
εκδοτικό οίκο της Λεμεσού αποτελεί εξίσου σημείο καμπής και καλό οιωνό για το μέλλον.
Ενόψει των εορτασμών για αυτά τα γενέθλια, παρουσιάζουμε πέντε συν έναν πρόσφατους
τίτλους, με τους οποίους οι Εκδόσεις Τεχνοδρόμιον τιμούν τις καταβολές, και εγκαινιάζουν
ταυτόχρονα τη νέα εποχή τους.

ΠΑΛΙΑ ΑΥΛΗ του Δημήτρη Χαραλάμπους (2025)
Δυο βαθιά ανθρώπινες ιστορίες, που μοιάζουν βγαλμένες από τη δημοτική παράδοση του νησιού
μας, συγκροτούν τον τόμο Παλιά αυλή ως αφιερωματικό δίπτυχο, ανακινώντας το ανοιχτόκαρδο
ύφος και ήθος του κυπριακού λαού. Χωρίς να εξωραΐζει τις δυσκολίες και την πνιγηρή
ατμόσφαιρα της ζωής στο χωριό, ο συγγραφέας αναδεικνύει προπάντων τη θυσιαστική στάση
των ανθρώπων που καθόρισαν την παιδική του ηλικία, παρατηρώντας τους με χιούμορ και δέος.
Η αφοπλιστική αφέλεια αυτού βλέμματος και η απαράμιλλη κοινοτική θυμοσοφία αφηγητή και
ηρώων μεταβάλλουν τις δύο ιστορίες σε παραβολικές διηγήσεις, και την περίκλειστη αυλή σε
ανοιχτό, φιλόξενο κήπο. Ο πρωτοεμφανιζόμενος Δημήτρης Χαραλάμπους μάς συστήνεται εδώ,
απρόσμενα, με τη στόφα λαϊκού αφηγητή.

Η ΤΣΟΥΛΗΘΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ της Κατερίνας Αγυιώτη (2025)

Μετά τα δύο πρώτα βιβλία της, τις ιδιόρρυθμες, ιδιοσυγκρασιακές ποιητικές συλλογές Ο
φρουρός και Ο ταμίας του Θεού, η Κατερίνα Αγυιώτη, από τις πιο δυναμικές φωνές της
νεότερης ελληνικής γραμματείας, διανύει (ή καταλύει) την απόσταση ανάμεσα Λονδίνο,
Θεσσαλονίκη, Βόλο και Λεμεσό, όπως και την απόσταση ανάμεσα σε ποίηση και πρόζα, και
καταθέτει, ιδιόρρυθμα και ιδιοσυγκρασιακά, μιαν ιλιγγιώδη σειρά από μικροσκοπικές
αφηγήσεις, πενθώντας και υμνώντας ταυτόχρονα, με σπαρακτικό χιούμορ, το παράδοξο και μέγα
μυστήριο της ανθρώπινης καθημερινότητας. Εκτός από τσουλήθρα, το βιβλίο είναι ένα ρόλερ
κόστερ και τρένο του τρόμου, ή ένα δωμάτιο με καθρέφτες της ύπαρξης, στο κατώφλι του
οποίου διακρίνεται η αθάνατη φράση του αυτόχειρα συγγραφέα Χάντερ Τόμσον: No sympathy
for the Devil; keep that in mind. Buy the ticket, take the ride.

ΦΥΓΟΚΕΝΤΡΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ του Κώστα Μακρίδη (2025)

Ο καταξιωμένος Λεμεσιανός ποιητής επιστρέφει με το πιο μεστό και πυκνό του βιβλίο,
εμβαπτίζοντας τον μοντερνισμό στη μυθολογία και στη λαϊκή μας παράδοση (αλλά και το
αντίστροφο), και εντοπίζοντας το χαμένο κέντρο της ύπαρξης στην περίμετρο ή στα όρια του
κύκλου, ή στα περιθώρια της τυπωμένης σελίδας, έτσι όπως υπαινίσσεται, με ανεξιχνίαστη
σαφήνεια, ο τίτλος της συλλογής. Οι φυγόκεντρες δυνάμεις της ποίησης του Μακρίδη
συσπειρώνονται εδώ, σε ένα άκρο ή σε ένα ενεργειακό σημείο, καθώς η περιπέτεια της γραφής
ταυτίζεται με τη στοχαστική ενατένιση, τα πάθη του έρωτα, το παυσίλυπο πένθος και το
μυστήριο της μνήμης. Πρόκειται ίσως για την επιστολή ενός ιδανικού αυτόχειρα, ή για έναν
αποχαιρετισμό που δεν διαφέρει από το καλωσόρισμα.

ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ του Γαβριήλ Νικολάου Πεντζίκη (2025)

Μια μεγάλη τιμή κι ένα μείζον εκδοτικό γεγονός – μια βόμβα μεγατόνων, βραδυφλεγής, που
εκρήγνυται ως φωνή αύρας λεπτής. Ο Γαβριήλ Νικολάου Πεντζίκης, συγγραφέας της
καθοριστικής για την ελληνική γραμματεία μυθιστορηματικής τριόδου Το Βυζάντιο έχει ρεπό,
συγκεντρώνει τρία αποκαλυπτικά κείμενα (ή ομιλίες∙ ή ομιλήματα) για τον κορυφαίο συγγραφέα
του ελληνικού 20ού αιώνα, Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη, που κατά σύμπτωση ήταν ο πατέρας του. Ο
υιός περιηγείται, περιπολεί και περιπατεί παρά θιν’ αλός, πέριξ και εντός του πατρώου
πνεύματος, προκρίνοντας, αντί για την πρόχειρη πατροκτονία, την περισυλλογή και ανακομιδή
των οστών, την αγαπητική αποκαθήλωση και τον ζωοποιό μεταβολισμό μιας κατά συρροήν
μεταλήψεως. Ο υιός κοινωνεί τον πατέρα, και μένουν η μαγιά και τα μάγια, όσα φυλάσσονται
στον παρόντα τόμο, που δίκαια τον είπαν συλλεκτικό. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, πρόκειται
περί συλλέκτη.

ΑΝΑΓΕΛΑΣΤΑ – ΤΩΝ ΓΕΝΑΙΚΩΝ ΤΖΑΙ ΤΩΝ ΣΚΑΛΑΠΟΥΝΤΑΡΩΝ της Στέλλας
Βοσκαρίδου Οικονόμου (ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΣΗ: 2025)

Τον Νοέμβριο του 2013, και ήδη με την πρώτη εμφάνισή της στα ελληνικά γράμματα, η Στέλλα
Βοσκαρίδου Οικονόμου κατέθεσε ένα έργο εμβληματικό, ένα βιβλίο αναφοράς,
αποκαθιστώντας, αλλά και ουσιωδώς ανακαινίζοντας, εμπλουτίζοντας και διευρύνοντας τις
δυνατότητες και τη χρήση της κυπριακής διαλέκτου στη μοντέρνα ποίηση. Δεκατρία χρόνια
μετά, το επίτευγμά της, δραστικό και αειθαλές, εξακολουθεί να δικαιώνει τη σοφή υπερβολή του
αείμνηστου Άντη Ροδίτη, ο οποίος έγραψε τότε ότι πρόκειται για τον «νέο εθνικό ύμνο της

Κύπρου». Αυτό το βιβλίο (αυτός ο ύμνος) ήταν το θεμέλιο για την ίδρυση των Εκδόσεων
Τεχνοδρόμιον, και αυτή η δεύτερη, επετειακή έκδοσή του γίνεται τώρα το ορόσημο για τη νέα
εποχή του εκδοτικού οίκου. Κυκλοφορεί με ολοκαίνουργιο εξώφυλλο, σε συσκευασία δώρου.

ΟΙ ΕΡΧΟΜΕΝΟΙ της Ρωξάνης Νικολάου (2024)

Στην εκπνοή της προπερασμένης χρονιάς, σαν λυγμός που τελειώνει τον κόσμο, ή σαν τη
μαρμαρυγή του ήλιου όταν δύει, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο που έρχεται οπωσδήποτε από το
μέλλον, και που φέρνει μαζί του το μέλλον, την αναδημιουργία του κόσμου με όλο το φως και το
σκοτάδι μιας πανελλήνιας και οικουμενικής κυπριακότητας, την εγκαθίδρυση ενός σύμπαντος
απολύτως προσωπικού, και γι’ αυτό απολύτως καθολικού και κοινού, και πανανθρώπινου. Με το
τρίτο βιβλίο της, και το πρώτο που συνδυάζει ποίηση και πρόζα, η Ρωξάνη Νικολάου
επιβεβαιώνει όσους τη θεωρούν ως μιαν από τις σπουδαιότερες συγγραφείς της νέας ελληνικής
γραμματείας, και δίνει επικίνδυνες υποσχέσεις (απειλές δηλαδή) για τη συνέχεια του αρχαίου
μέλλοντος. Η ένταξη του βιβλίου στη Βραχεία Λίστα Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας 2025
ήταν αναμενόμενη και καλοδεχούμενη.